تحليل الگوي بهينۀ چيدمان فضايي شبكۀ دسترسي در غرفه‌هاي نمايشگاهي با رويكرد آينده‌پژوهي

بيان مسئله: فضاهاي نمايشگاهي، مكاني براي عرضه و ارائه دستاوردها، محصولات، پيشرفت‌ها و نوآوري‌ها و اهداف سازمان‌ها، نهادها، مؤسسات و افراد به مخاطبان خود هستند؛ به‌گونه‌اي‌كه هدف اصلي غرفه‌داران در نمايشگاه‌ها بالارفتن ميزان بازديد از غرفه‌هاي خود و مكث در مكان است. اما بازديد از مجموعه غرفه‌هاي نمايشگاهي زماني مي‌تواند به صورت متعادل يا هدفمند صورت گيرد كه طراحي فضاهاي حركتي در نمايشگاه بر اساس شناخت الگوي بهينه حركتي- رفتاري مراجعه‌كنندگان صورت گرفته باشد؛ چگونگي چيدمان غرفه‌هاي نمايشگاهي با شناسايي شاخص‌هايي كه به ايجاد، هدايت و پيش‌بيني حركت در سطح اين فضاها منجر خواهد شد. هدف پژوهش: براساس فرضيه پژوهش در مورد روابط مستقيم بين مسيردهي حركتي و  چگونگي پيكره‌بندي فضا، سؤالاتي در مورد مشخصه‌هاي كالبدي و چگونگي بهبود كارايي و كيفيت براي تعامل سريع انسان در محيط نمايشگاهي ايجاد مي‌شود. هدف از اين تحقيق، تبيين رابطه بين كالبدِ فضا و رفتار حركتي كاربران است كه با بررسي نمودارهاي تحليلي و جداول توليدشده توسط نرم‌افزار مشخص شده است؛ دستيابي به الگوي بهينه روابط بين شاخصه‌هاي دسترسي كه بهبود كيفيت معماري فضاي نمايشگاهي از طريق ارتقاي روابط متقابل انسان و فضاست. روش پژوهش: روش تحقيق كيفي- كمي است. در بخش مباني نظري با روش توصيفي- تحليلي ماحصل از شيوه گردآوري اطلاعات به صورت مطالعات كتابخانه‌اي و اسنادي انجام شده و نتايج توسط جامعه آماري به روش دلفي توسط متخصصان و كارشناسان بررسي شد. همچنين در بخش داده‌هاي كمي از روش تحليل محتوا توسط نرم‌افزارهاي ميك مك و سناريو ويزارد است كه در نتايج از دپت مپ بهره گرفته شده است. هدف كاربردي اين روش پژوهش از نظر ماهيت، تركيبي از روش شبيه‌سازي و توصيفي- تحليلي است كه در نهايت از استدلال منطقي استفاده كرده است. نتيجه‌گيري: نتايج تحقيق با توجه به تحليل الگوهاي چيدمان و نحوِ فضا نشان مي‌دهد الگوي بهينه حركتي استفاده‌كنندگان از فضاي نمايشگاهي با توجه به اثرات نحوه چيدمان غرفه‌هاي نمايشگاهي بر مبناي شاخص‌هاي پيوندي مشترك، اتصالات در طول دسترسي، عمق و حركت طبيعي در بيان اهميت ارتباطات فضايي داراي تأكيد بر الگوي شطرنجي (الگوي سوم) به عنوان يك ايده متعادل طراحي است؛ شبكه شطرنجي كه در دسترسي‌ها به ابعاد بلوك‌ها و نفوذپذيري با گشودگي فضايي در جهت خلق تباين فضايي توجه دارد و با ايجاد مركزيت در فضا تبيين شده است؛ فضايي كه با مركزيت مشخص شده به شكل‌گيري راسته‌هاي پيراموني در ميزان هم‌پيوندي مي‌انجامد.