معاصرسازي اقتصادمبنا و حفظ ميراث معماري معاصر راهكارهايي براي اقدام در بناهاي مسكوني دهۀ 30 تا 50 شمسي

بيان مسئله: بحث در مورد امكان‌سنجي مالي معاصرسازي ​​در بين سرمايه‌گذاران، برنامه‌ريزان، سياست‌گذاران و حاميان ميراث فرهنگي برقرار است. رويكرد مبني بر ايدئولوژي اينكه تخريب خانۀ قديمي و جايگزيني آن با ساختماني جديد سودآورتر است، خيابان‌هاي بسياري از شهر تهران را به مكان‌هاي بي‌هويت تبديل كرده است. به‌طوركلي سرمايه‌گذاران كمترين علاقه را براي سرمايه‌گذاري در بازسازي و استفادۀ مجدد از ساختمان‌هاي قديمي نشان مي‌دهند. بااين‌حال، تعداد فزاينده‌اي از پروژه‌هاي موفق با نوسازي و استفادۀ مجدد ساختمان‌ها در حال ظهور هستند.هدف پژوهش: هدف از اين مطالعه، بررسي حفظ بناهاي تاريخي و معاصرسازي آن از نگاه اقتصادي در مقابل نوسازي بناهاست.روش پژوهش: روش تحقيق مورد استفاده در اين پژوهش، روش كمي بوده و از رگرسيون ملايم و كدنويسي در نرم‌افزار متلب بهره برده شده است.نتيجه‌گيري: يافته‌ها نشان داد رشد اقتصادي بر اساس معاصرسازي به صورت صعودي رشد مي‌كند‌ و درحالي‌كه هزينه‌هاي متفاوتي چون جذب مخاطب براي ساختمان‌ها و راهكارهايي دارد كه در ادامه به آن پرداخته شده است، اما رشد اقتصادي بيشتري نسبت به تخريب و ساخت‌وساز از خود نشان داده است. ايجاد بستۀ مالي، وام، ايجاد مشاركت‌هاي بانكي از نمونه راهكارهاي پيشنهادي در جهت تشويق به معاصرسازي بناهاي مسكوني و عدم تخريب بناهاي دورۀ 1330 تا 1350 در اين پژوهش ارائه شد. همچنين نتايج نشان داد شهرداري‌ها بايد سياست‌هاي جديدي را براي ترويج معاصرسازي اتخاذ و توسعه دهند و آن را به بخشي جدايي‌ناپذير از طرح‌هاي رشد هوشمند تبديل كنند. شهرداري‌ها بايد دستورالعمل‌هاي طراحي سخت‌گيرانه را در محله‌هايي كه ساختمان‌هاي بالقوۀ معاصرسازي وجود دارد به منظور جذب سرمايه‌گذاري بيشتر، حفاظت از جامعه و افزايش ارزش املاك در آن مناطق و از سرمايه‌گذاري‌هاي بالقوه اجرا كنند.