تعيين گونه‌هاي سنگي با هدف ارزيابي كيفيت مخزني سازند داريان در چارچوب سكانس‌هاي رسوبي در يكي از ميادين نفتي بخش شرقي خليج فارس

سازند داريان به سن آپتين يكي از مهمترين افق‌هاي مخزني توليدي در زاگرس و خليج فارس به شمار مي‌رود. مطالعۀ حاضر بر پايۀ تلفيق نتايج به‌دست آمده از مطالعات پتروگرافي، مخزني و پتروفيزيكي به منظور تعيين گونه‌هاي سنگي با استفاده از روش‌هاي مرسوم و با هدف نهايي ارزيابي كيفيت مخزني سازند داريان در يكي از ميدان‌هاي بخش شرقي خليج فارس انجام گرفته است. مطالعات پتروگرافي بر روي مقاطع نازك ميكروسكوپي تهيه شده از اين سازند در چاه‌هاي مورد مطالعه منجر به شناسايي نه ريزرخساره رسوبي شد كه در پنج زيرمحيط حوضه، رمپ بيروني، مياني و داخلي رسوب كرده‌اند. بر اين اساس، محيط رسوب‌گذاري سازند داريان در ميدان مورد مطالعه سكوي كربناته از نوع رمپ پيشنهاد شده است. همچنين عوارضي از قبيل انحلال، دولوميتي شدن، شكستگي، ميكرايتي شدن، تراكم (مكانيكي و شيميايي) و زيست آشفتگي به عنوان مهمترين فرآيندهاي دياژنزي شناسايي شده است. بر مبناي داده‌هاي تخلخل و تراوايي مغزه، تعداد شش واحد جريان هيدروليكي (روش نشان‌گر زون جريان)، چهار گونه سنگي وينلند و سه گونۀ سنگي لوسيا شناسايي گرديد. برمبناي داده‌هاي تخلخل و تراوايي تخمين زده شده از داده‌هاي لاگ نيز، با استفاده از روش نشانگر زون جريان، تعداد پنج واحد جريان هيدروليكي و بر مبناي نمودار چينه‌اي اصلاح شدۀ لورنز، تعداد شش زون مخزني و غيرمخزني (سدي و تله‌اي) شناسايي گرديد. همچنين، با به‌كارگيري روش MRGC، تعداد هفت رخساره الكتريكي تفكيك گرديد. مقايسه نتايج روش‌هاي مختلف استفاده شده در اين مطالعه تشابه نسبتاً نزديكي را نشان مي‌دهند و كاليبراسيون آنها با مطالعات پتروگرافي حاكي از همخواني نتايج با يكديگر دارد. در يك نگاه كلي، كيفيت مخزني سازند داريان در دسته رخساره‌اي HST كه همراه با رخساره‌هاي دانه غالب فسيل‌دار و رخساره‌هاي باندستوني مربوط به كمربند رخساره‌اي رمپ داخلي هستند، بيشتر مي‌باشد كه مي‌تواند منطقه هدف در راستاي افزايش توليد و توسعه ميادين در نظر گرفته شود. بر خلاف اين، رخساره‌هاي گل غالب مربوط به كمربندهاي رخساره‌اي حوضه و رمپ خارجي در دسته رخساره TST، واحدهاي با كيفيت پايين سازند داريان را شامل مي‌شوند.