بررسي آزمايشگاهي اثر سورفكتانت صمغ عربي بر نانوهيبريدي گاما-آلومينا و سيليكا در روش آب كم شور بر ازدياد برداشت نفت

روش آب‌كم‌ شور با نانوذرات مي‌تواند به‌عنوان يكي از روش‌هاي تركيبي ازديادبرداشت در نظر گرفته شود. هدف اين مقاله، بررسي اثر شوري بر نانوذرات همراه با يك ماده فعال‌سطحي سبز در ازدياد برداشت نفت است. تلاش شد تا تركيب مناسب نانوهيبريد و غلظت بهينه شوري براي نانوسيالات در آزمون سيلاب‌زني ميكرومدل مشخص شود. در اين پژوهش، از نانوذرات اكسيد فلزي گاما-آلومينا و سيليكا در سيالات پايه با شوري‌هاي متفاوت به‌كار برده شد. نانوذرات باعث بهبودي بازيافت نهايي نفت مي‌شوند اما مهم‌ترين چالش استفاده از نانوذرات هنگام قرارگيري آنان دركنار يون‎هاي دو ظرفيتي موجود در آب نمك است كه به‌شدت ناپايدار مي‌شوند. از اين‌رو تلاش شد تا پايداري نانوذرات گاما-آلومينا، سيليكا و هيبريدهاي‌شان (در نسبت‌هاي جرمي مختلف) با شوري متفاوت مورد مطالعه قرار گيرد. براي افزايش مدت زمان پايداري نانوذرات در آب‌هايي با شوري مختلف از ماده فعال‌سطحي سازگار با محيط زيست و سبز به نام صمغ عربي استفاده شد. طراحي آزمايش‎ها با كمك نرم‌افزار و با روش تاگوچي صورت گرفت. پس از آماده‌سازي نانوسيالات پايداري آنان مورد بررسي قرار گرفت و برروي نانوسيالاتي كه پايداري مناسبي داشتند تست سيلاب‌زني انجام شد. بر طبق نتايج آزمايشگاهي كمترين مدت زمان پايداري مربوط به نانوسيالاتي است كه سيال پايه آن‌ها شوري برابر با ppm ۴۰۷۱۰ را دارد. بيشترين بازيافت نهايي نفت مربوط به نانوهيبريد گاما-آلومينا و سيليكا با نسبت جرمي ۱۰:۹۰ در آب با شوري ppm ۲۰۴۰۰، همراه با ppm ۱۰۰۰ صمغ عربي برابر با 60/34% و كمترين بازيافت نهايي نفت براي نانوذره سيليكا با آب مقطر بدون صمغ عربي برابر با 34/5% گزارش شد.