مطالعه آزمايشگاهي اثر تزريق آب با شوري كم همراه با پليمر بر توليد نفت سنگين

تزريق آب با شوري كم به‌عنوان يكي از روش‌هاي ازدياد برداشت، در طول سال‌هاي اخير مورد توجه محققان قرار گرفته است. استفاده از روش‌هاي ديگر همراه با تزريق آب با شوري كم نيز مورد بررسي و تحقيق قرار گرفته و روش‌هايي مانند تزريق آب با شوري كم همراه با مواد فعال سطحي يا پليمر كارايي خود را در هرچه بيشتر كردن ضريب بازيافت نفت نشان داده است. در اين مطالعه، با تزريق آب‌ با شوري كم همراه با پليمر به پنج نوع مدل شن فشرده ميزان توليد نفت و اثرات تزريق پليمر و آب با شوري كم بر توليد نفت مورد بررسي قرارگرفته است. به همين منظور، سه آزمايش تزريق پليمر به‌صورت مرحله سوم و دو آزمايش به‌صورت مرحله دوم انجام شده است. نتايج تزريق پليمر به‌صورت مرحله دوم و مرحله سوم همراه با آب با شوري كم نشان مي‌دهد كه تزريق پليمر در مرحله سوم، عملكرد بهتري را نسبت به تزريق مرحله دوم دارد و ميزان بازيافت نفت توليدي در نقطه‌ شكست حدود 11% بيشتر است. در حالت تزريق مرحله سوم با افزايش غلظت پليمر تزريقي، بازيافت نفت با فعاليت سازوكارهاي كاهش تحرك‌پذيري سيال جابه‌جاكننده‌ نفت و افزايش بازدهي ميكروسكوپي، بيشتر مي‌شود. در تزريق پليمر به‌صورت مرحله دوم به‌دليل تماس با آب بسيار شور سازند، ميزان جذب سطحي پليمر افزايش يافته و موجب كاهش تراوايي محيط متخلخل شده و بازيافت نفت كمتر مي‌شود. آناليز pH آب‌هاي توليدي نيز نشان مي‌دهند كه در طول تزريق آب با شوري كم سازوكار افزايش pH فعال بوده و تغيير ترشوندگي به‌سمت آب‌دوستي، موجب افزايش بازيافت نفت مي‌شود. در اين مطالعه با استفاده از انداره‌گيري ضريب انكسار نوري آب‌هاي توليدي كه بيانگر چگونگي تغيير شوري آب مي‌باشد، نحوه جابه‌جايي پليمر و آب با شوري كم نيز مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است.