همه‌گيري كوويد 19 و ارتباط آن با معناي زندگي

معتقدين به وجود معنا براي مفهوم زندگي را مي توان در دو گروه معتقدين به معناداري و معناسازي دسته بندي نمود. قائلين به معناداري زندگي، معناي ذاتي و پنهاني را براي زندگي در نظر مي گيرند كه بايد كشف شود. قائلين به معناسازي، اما منكر وجود معناي ذاتي بوده و مدعي ساخت و جعل معنا براي زندگي هستند. پژوهش حاضرتوصيفي است. با توصيف و تحليل بنيادين محتوا، سعي در ارائه تبيين و تحليلي نظام مند از رابطه تاثير و تاثر بين همه گيري كوويد 19 و مساله معناي زندگي دارد. مهم ترين مساله در اين بحث، مواجهه انسان با رنج هاي وجودي است. اينكه انسان بر اساس مباني فكري خود بتواند يا نتواند چرايي رنج كشيدنش را معقول و موجه نمايد و در صورت ناتواني از توجيه چرايي رنج كشيدن، رنج هاي ماهوي به وجود آمده، كه عامل بروز بحران معناي زندگي مي شوند. نتيجه اينكه انسان معاصر به جهت اتكاي افراطي بر انسان محوري و علم محوري و حذف يا تضعيف جايگاه خداوند، پذيرش و تحليل معقول چرايي رنج هاي ناشي از همه گيري كوويد 19 برايش دشوار شده است. خداوند در اين تفكر يا وجود ندارد يا اگر وجود دارد به جهت ضعف، نمي تواند تكيه گاه انسان قرار گيرد. رنج هاي ماهوي اي چون احساس تنهايي و بي پناهي يا احساس پوچي و بي ارزشي ارزش هاي علم‌ساخت يا انسان‌ساخت، موجب بروز بحران بي معنايي زندگي و نااميدي در جعل و ساخت معنا براي زندگي مي شوند.