مطالعه تطبيقي حقوق اقليت ها در اسلام با تكيه بر عهدنامه مالك اشتر و اسناد بين‌المللي

آغاز توجه به حقوق گروه‌هاي اقليت به عنوان بخشي از حقوق بشر و به عنوان يكي از مباحث بين المللي به  قرن نوزدهم ميلادي بر مي‌گردد كه در قرن بيستم به اوج خود رسيد. از آنجائي كه نظام‌هاي حقوقي بر پايه راي اكثريت شكل مي‌گيرد و رعايت حقوق اقليت‌ها در اين نظام‌ها از دغدغه‌هاي مهم حقوق بشر است، جايگاه گروه‌هاي اقليت در نظام‌هاي متأثر از اسناد بين المللي و نظام الهي انعكاس يافتهِ در عهدنامه مالك اشتر (نامه 53 نهج البلاغه) چگونه است؟ بر اين اساس پژوهش حاضر با روش كتابخانه اي؛ توصيفي تحليلي  به مطالعه تطبيقي و وجوه تمايز دو نظام مذكور پرداخته و حاصل اينكه در حكومت امام علي عليه السلام يعني؛ هزار سال پيش‌تر از ساير جوامع به حقوق اقليت‌ها توجه شده است و در نظام علوي سعي بر كاهش فاصله‌هاي ميان اقليت‌ها شده است. بر اساس سيره حكومتي و فرمايشات امام علي عليه السلام در نهج‌البلاغه بويژه عهدنامه مالك اشتر تعهدات حقوقي نسبت به اقليت‌ها ايجابي و الزامي است و در وضع حقوق اقليت‌ها به جوانب (مادي و معنوي) انسان توجه شده است اما در اسناد بين المللي ضمن پر رنگ جلوه‌دادنِ مرزهاي بين گروه‌هاي اقليت، حقوق اقليت‌ها بر اساس اصالت فردي است و تعهدات دولت‌ها در معاهدات سلبي است.