رويكرد كلامي علامه حلي‌(726ق) (پيشينه، نوآوري و تحول آفريني آن دركلام اماميه)

تاريخ كلام اماميه در مسير رشد و تعالي خود تا كنون مدارسي را پشت سر نهاده است كه هركدام نقش تحول آفريني در بالندگي انديشه كلامي اماميه داشته اند. همه باورها و بن مايه هاي اعتقادي شيعه در دو مدرسه نخستين (مدينه و كوفه) تكوين، تبيين و تثبيت شد. سپس ميراث پيشين با دو رويكرد كلامي، در مدرسه قم و بغداد ، مدون و انتقال پيدا كرد. با افول قم و بغداد، يكي از مدارس سترگ شيعه كه از جهت جامعيت، تنوع ونو آوري از مدارس سرآمد اماميه شد، مدرسه حله بود. مدرسه اي كه علاوه بر ايجاد تحول در ديگر علوم اسلامي، خاستگاه تحولات عديده با رويكردهاي متفاوت درانديشه كلامي شيعه گرديد. در آن ميان تنها رويكرد فلسفي كلامي بود كه توسط محقق طوسي بيشتر مورد توجه قرار گرفت ، ديگر رويكردها در شعاع رويكرد غالب فلسفي كمتر به چشم آمدند. از اين رو اين جستار برآن است، با مروري بر تحولات كلامي مدرسه حله از پيشينه، نو آوري و روند شكل گيري يكي از رويكردهاي كلامي كه توسط علامه حلي بوجود آمد ودر نگاه به حله مورد توجه بايسته قرار نگرفت، سخن گويد و نقش آن در تحول آفريني كلام اماميه را بيش از پيش بنماياند.