كنكاشي در تعامل انسان و محيط زيست در اسلام با تأكيد بر آموزه نظام احسن

تعامل انسان و محيط زيست، از جمله مباحثي است كه امروزه از سوي دولت‌ها و مردم بسيار مورد تأكيد است. بررسي اين تعامل از سوي اديان به‌خصوص دين اسلام ازجمله مسائلي است كه مي‌تواند براي پيروان اين دين آسماني اهميت فراواني داشته باشد. نكته مهمِ رويكرد اسلام آن است كه اين دين، طبيعت را داراي نظام احسن به عنوان شريف‌ترين و برترين نظام ممكن مي‌داند كه تحت حاكميت خداوند است و هيچ نقص و بدي در آن وجود ندارد. پژوهشگران در اين مقاله برآنند كه با روش كتابخانه‌اي پاسخي بر اين سؤال بيابند كه از ديدگاه اسلام چه تعاملي بين انسان و محيط زيست برقرار هست و بايد باشد. پاسخي كه به اين پرسش داده شده است اين است كه براساس آموزه نظام احسن كه اسلام تأكيد فراواني بر آن دارد، انسان حق تخريب سير طبيعي محيط زيست را ندارد و اگر سعي كند كه محيط زيست را به ميل خويش تغيير دهد، باعث تأثير شرّ در كل نظام خواهد بود. زيرا در نظام احسن انسان جزئي از نظام هستي و مهره اي از مهره هاي آن است و حق نداريد هر چه به حال او ملايم باشد خير و هر چه به حال او ملايم نيست شرّ بداند.