نقد و بررسي تطبيقي ديدگاه اماميه و زيديه بر دلايل برتري ائمه شيعه نسبت به پيامبران پيشين

نقد و بررسي تطبيقي ديدگاه اماميه و زيديه بر دلايل برتري ائمه شيعه نسبت به پيامبران پيشين است. پژوهش حاضر از نوع پژوهش‌هاي توصيفي - تحليلي است كه به چگونگي گردآوري اطلاعات داده‌ها، تجزيه‌وتحليل و شيوه گزارش آن‌ها در تعيين طرح پژوهش مؤثرند. روش جمع‌آوري اطلاعات در پژوهش پيشرو، به شيوه بررسي اسناد و مدارك است؛ به همين منظور اسناد و مدارك در پژوهش حاضر مورد بررسي قرار گرفته‌اند. مسئله افضليت امامان اهل‌بيت (ع) بر پيامبران پيش از رسول اكرم (ص) برگرفته از دو بحث نبوت و امامت خاصه در علم كلام است. طبق ديدگاه مكتب زيديه بحث امامت بر چند محور استوار است؛ 1- تفاوتي بين مقام خليفه و امام وجود ندارد 2- امام هويتي سياسي دارد و لاغير 3- جهان‌بيني اين مكتب بر اين مبنا استوار است كه در مرتبه نخست ملائكه، در مرتبه دوم انبيا، در مرتبه سوم اوصياء و در مرتبه آخر و چهارم ائمه اطهار قرار مي‌گيرند 4- همة انبيا به طور عام همواره برتر از ائمه هستند 5- شروط و صفات براي امام، مقامي فرازميني نيست بلكه صرفاً ملاك گزينش است و ممكن است در هركسي ظهور و بروز پيدا نمايد، كه پس از بيان ديدگاه زيديه پيرامون بحث امامت و نقد آن با مراجعه به آثار عالمان شيعي بر افضليت ائمه اطهار (ع) بر سه دليل تمركز شده است: دليل اول، برتري مقام امامت از مقام نبوت و رسالت است. دليل دوم، حديث متواتر ثقلين است كه امامان اهل‌بيت (ع) را عِدل و همسنگ قرآن مي‌داند. دليل سوم، آيه مباهله است. پس در نتيجه نقد مباني زيديه پيرامون افضليت امامان اهل‌بيت (ع) نسبت به پيامبران پيشين صحيح است و اين گزاره طبق مباني اماميه ثابت شده است.