اثر متقابل دوره نوري و شدت نور بر عملكرد رشد، ايمني و بازماندگي فيل‌ماهي Huso huso پرورشي در مرحله لاروي (تغذيه داخلي)

در اين پژوهش، لاروها از مرحله تفريخ تا جذب كامل كيسه زرده در معرض تيمارهاي چهارگانه شدت نور (0-10؛ 100-70؛ 200-170 و 350-330 لوكس) و پنج گانه دوره نوري (D00L: 24؛ D08L:16؛ D12L:12؛ D16L:08و D24L:00) و نيز گروه شاهد قرار گرفتند. هر تيمار و گروه شاهد داراي سه تكرار (70 گرم لارو) بود. در پايان آزمايش پس از نمونه برداري و زيست سنجي نمونه ها، فاكتورهاي رشد شامل وزن و طول نهايي، وزن كسب شده WG (Weight Gain)، ضريب رشد ويژهSGR  ((Specific growth rate، ضريب چاقيCF (Condition factor)، درصد افزايش وزن بدن BWI ((Body weight increase، رشد روزانه ADG (Daily growth) درصد زنده ماني SR (Survival rate) با استفاده از روابط رياضي خاص انجام شد. همچنين برخي از فاكتورهاي آنزيمي، ايمني و بيوشيميايي پلاسماي بدن نيز اندازه گيري و مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت. نتايج نشان داد اگرچه همه شاخص هاي رشد (وزن، ضريب چاقي، درصد رشد ويژه، درصد افزايش وزن، رشد روزانه و وزن بدست آمده) در تيمار با دوره نوري 24 ساعت روشنايي و شدت نور 100 لوكس 0/05 /p در بيشينه وضعيت رشدي بودند، اما بيشينه درصد زنده ماني لاروها با اختلاف معني دار (p 0/05 (65/%32) نسبت به ساير تيمارها به ويژه تيمار بيشينه رشد (با بازماندگي 41%7)، در تيمار 8 ساعت روشنايي و 16 ساعت تاريكي با شدت نور 100 لوكس مشاهده شد. شاخص هاي آنزيمي، بيوشيميايي و ايمني نيز در لاروهاي تيمار رشد بهينه (تيمار 11) نسبت به بسياري از تيمارهاي آزمايشي در وضيت مطلوب قرار داشتند 0/05 p. در مجموع، مناسب ترين دوره نوري و شدت نور براي افزايش راندمان توليد لارو داراي كيسه زرده فيل ماهي پرورشي، تيمار 8 ساعت روشنايي و 16 ساعت تاريكي با شدت نور 100 لوكس بود.