سامانه فازي عصبي هشدار تصادف تعاملي مبتني بر رفتار راننده در تصادفات زنجيره اي با استفاده از ارتباطات بين خودرويي

عدم توجه به تفاوت رانندگان در ميزان درك خطر در سامانه هاي هشدار تصادف موجب مي شود هشدارهاي نابجا و غير ضروري در اين سامانه ها افزايش يابد. در اين پژوهش مدلي مبتني بر فناوري ارتباطات بين خودرويي و براساس رفتار راننده ارائه شده است. در مدل پيشنهادي فعال سازي سامانه مبتني بر شاخص درك خطر انجام مي پذيرد. سپس موقعيت هايي كه به صورت بالقوه خطرناك محسوب مي شوند با استفاده از يك شبكه عصبي شناسايي مي گردد. در گام بعد اختلاف شتاب ترمز با فرض هشدار يا عدم هشدار به راننده با استفاده از يك تخمين گر فازي عصبي محاسبه مي شود. در نهايت براساس سابقه شتاب ترمز راننده، نسبت به هشداردهي به ايشان اقدام مي گردد. نتايج بر روي مجموعه داده هاي محك ان جي سيم (NGSIM) كه شامل بيش از 11 ميليون ركورد از رفتار رانندگي حدود 3300 راننده مي باشد، با استفاده از نرم افزار متلب ارزيابي گرديده است. دقت سامانه در شناسايي موقعيت هاي بالقوه خطر 97 درصد بوده است و خطاي تشخيص شتاب ترمز 8/4 درصد مي باشد. دقت سامانه درهشدار دهي نيز 98 درصد بدست آمده است . بر اين اساس مدل پيشنهادي با حذف هشدارهاي غيرضروري و نابجا موجب افزايش اطمينان راننده به سامانه و سفارشي شدن آن بر اساس رفتار رانندگي مي گردد.