مدل‌سازي رفتار عابرين پياده در انتخاب زمان عبور از مقطع عرضي معابر شهري

بيش از يك پنجم افرادي كه در سراسر دنيا جان خود را در اثر تصادفات رانندگي از دست مي‌دهند، عابرين پياده هستند. مرگ و مير و جراحات عابرين پياده اغلب قابل اجتناب است و مي‌توان با اقدامات مختلف ايمني و پيش‌بيني برخي عوامل اصلي تأثيرگذار در رفتار عابران هنگام مواجه آن‌ها با موقعيت‌هاي خطرساز تصميمات واكنشي‌شان را بهبود بخشيد. در اين مقاله به منظور پيش‌بيني رفتار عابرين پياده شهر تهران در هنگام مواجه با تقاطعات چراغدار و تعيين متغيرهاي اصلي و تأثيرگذار بر فرآيند تصميم‌گيري آن‌ها حركت عبوري عابران به كمك دوربين‌هاي نظارت تصويري برداشت شد و سپس ويژگي‌هاي رفتاري همان عابران با پرسشنامه‌اي برداشت شد. . به منظور تعيين اهميت و تأثيرگذاري هر يك از متغيرهاي برداشت شده در فرآيند تصميم‌گيري عابر، ساخت و پرداخت يك مدل لوجيت دوگانه در دستور كار قرار گرفت. همچنين در ادامه، جهت تعيين تأثير متقابل متغيرهاي آشكار و پنهان برهم و تفصيل نحوه تأثيرگذاري آنها در رفتار عابرپياده اقدام به مدل‌سازي معادلات ساختاري گرديد. نتايج مقايسه تطبيقي دو مدل نشان داد كه تأثير متغيرهاي روانشاختي در مدل معادلات ساختاري خود را نشان مي‌دهد و متغيرهاي محيطي و ترافيكي به كمك مدل لوجيت قابل توصيف‌اند. همچنين مشخص شدكه تأثير رفتار ساير عابرين بر رفتار عابر مورد نظر در هر دو مدل بسيار با اهميت و معنادار است.