تحليل تطبيقي آراي تفسيري فريقين دربارۀ محرميت رضاعي بر اساس آيۀ 23 سوره نساء

با توجه به آيه 23 سوره نساء يكي از اسباب محرميت، رضاع (شير دادن) است. پژوهش حاضر در صدد است با روش توصيفي و تحليلي به اين سؤال اساسي پاسخ دهد كه آيا آيه شريفه دلالتي بر مقدار شير دادن در اثبات محرميت رضاعي در تفاسير فريقين دارد؟ نگارنده تلاش نموده اين موضوع را از دو منظر؛ تفاسير اماميه و تفاسير اهل تسنن مورد مطالعه تحليل تطبيقي قرار دهد. تفاسير و فقه اماميه محرميت رضاعي را از سه جهت، اثر؛ عدد و زمان بحث كرده اند اما تفاسير و فقه اهل سنت از دو جهت اثر و عدد آورده‍اند. وجه مشترك فريقين، اثر است كه در ايجاد محرميت رضاعي مؤثر است. از اطلاق آيه نمي‍توان حكم به كميت شير در ايجاد محرميت رضاعي داد و براي فهم حكم بايد به اقوال و ادله فقها مراجعه نمود. مفسرين اماميه اقوال مختلفي همچون 1 بار، 10 مرتبه، 15 مرتبه و 15 شبانه روز ذكر كرده‍اند كه در اين ميان عدد 15 مرتبه را تقويت نموده‍اند زيرا به اثر نزديك است و اقوال ديگر داراي اشكالاتي است. مفسرين اهل تسنن به عدد و مقدار خاص معيني اشاره نكرده اند بلكه مفسرين و فقهاي اهل سنت اقوالي همچون: مطلق شير خوردن، 3 مرتبه، 4 مرتبه، 5 مرتبه و 10 مرتبه بيان كرده‍اند كه در اينجا قول محكم و شاخصي وجود ندارد. نكته حائز اهميت آن است، جستارها در تفاسير شيعي و اهل سنت حاكي از آن است ادله ايشان در اطلاق‍گيري از آيه شريفه و مشخص نمودن كميت شير در محرميت رضاعي ناتمام است و براي اثبات محرميت رضاعي بايد به روايات و كتب فقهي فريقين مراجعه نمود.