حكمراني مطلوب و تأمين بسترهاي داخلي مورد نياز در تحقق حق بر توسعه

حق بر توسعه، به معني ايجاد امكان مشاركت هر فرد انساني در فرايند توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي و سياسي جامعه و برخورداري از مواهب آن و در نتيجه تضمين حقوق بشر وي در فرايند توسعه است. نكته مهم آنكه تضمين اين حق نيازمند بسترسازي اجراي آن در سطح داخلي دولت‌ها و رفع موانع موجود در اين سطح به شمار مي‌‌رود؛ بنابراين تكاپو براي يافتن راهكار درست در اين زمينه، بخش عمده‌‌اي از مباحث موجود در مسير اتخاذ برنامه‌‌هاي ملي و بين‌‌المللي مرتبط با توسعه حقوق بشرمحور مدنظر در حق بر توسعه را به خود اختصاص داده است. اين پژوهش كه با روش توصيفي ـ تحليلي و بر مبناي منابع كتابخانه‌‌اي و تحليل اسناد بين‌‌المللي صورت گرفته، در پي پاسخ به اين سؤال است كه بسترسازي داخلي مورد نياز در تحقق حق بر توسعه بر اساس چه رهيافتي قابل حصول است؟ نتيجه حاصله مؤيد آن است كه يكي از مهم‌ترين راهكارها در رفع موانع تحقق توسعه حقوق بشرمحور، اتخاذ حكمراني مطلوب و اجرايي ساختن اركان آن در هر جامعه است. شاخص‌‌هاي اين حكمراني، همچون حاكميت قانون، شفافيت و مبارزه با فساد و مشاركت همگاني ابزارهايي هستند كه به كمك آنها مي‌‌توان بر بخش بزرگي از موانع داخلي تحقق توسعه حقوق بشرمحور مدنظر در حق بر توسعه از قبيل تبعيض، فساد، نبود بستر لازم براي مشاركت عمومي در فرايند توسعه و همچنين نبود ظرفيت لازم براي مشاركت مؤثر گروه‌‌هايي همچون زنان و اقليت‌‌ها در فرايند توسعه غلبه نمود.