جايگاه امامت از ديدگاه فخر رازي، خواجه نصيرالدين طوسي و آيت الله جوادي آملي

No English title

امامت يكي از مسائل مهم در علم كلام است؛ چرا كه بعد از پيامبر9 به علت بحث خاتميت، به عنوان اولين مسئله اختلافي در بين مسلمين مطرح گرديد. بنابراين سابقه بحث به زمان بعد از رحلت پيامبر9 برمي­گردد، هرچند كه شيعه معتقد است كه بحث امامت با شروع دعوت علني، توسط شخص پيامبر9 مطرح شد. اختلاف مسلمين در اين مسئله بر سر چند سؤال اساسي است كه آيا امامت وجوب سمعي دارد يا وجوب عقلي؟ اگر وجوب عقلي دارد، آيا بر خدا واجب است و يا بر مردم؟ اين امام چه ويژگي هايي بايد داشته باشد؟ در اين نوشتار سعي بر آن است كه با روش توصيفي_ تحليلي به اين سؤالات از منظر فخررازي به عنوان نماينده اشاعره، خواجه نصيرالدين طوسي به عنوان نماينده اماميه و آية الله جوادي آملي به عنوان عالم همه جانبه شيعي معاصر پاسخ داده شود. فخررازي به علت نپذيرفتن حسن و قبح عقلي، ضرورت امامت را سمعي مي­داند و از پيش فرض هاي او اين است كه امامت ابوبكر صحيح بوده و آن را مسلم و بي نياز از اثبات فرض مي­كند. بنابراين به دنبال اين پيش فرض، عصمت را براي امام لازم نمي­داند؛ چراكه ابوبكر معصوم نبوده است. اما خواجه و آيه الله جوادي آملي به اين اشكالات فخر رازي به طور كامل پاسخ مي­دهند كه در اين مقاله به آن اشاره مي­شود.

No English abstract