بررسي تطبيقي حقيقت نجات از منظر حكمت متعاليه، ودانته و ماهايانه

No English title

مسئله نجات و رستگاري، حكايت‌گر بزرگ‌ترين آرمان حياط بشري است. اهميت اين مسئله سبب شده كه اديان و مكاتب فكري مختلف، هر يك نگاهي متفاوت و ديدگاهي خاص در اين خصوص ارائه دهند. در اين مقاله با نگاهي توصيفي-تحليلي، مسئله نجات، از منظر سه مكتب فكري حكمت متعاليه در اسلام، ودانته در هندو و ماهايانه در بودا، بررسي مي­شود. نجات از منظر حكمت متعاليه، امري وجودي و تشكيكي است كه به ‌واسطه‌ حركت جوهري انسان آغاز شده و مساوق با ادراك است. بالاترين درجه آن يعني تعقل، عبارت است از اتحاد نفس با حقايق وجودي. نجات از منظر مكتب ودانته، معرفت انسان به اتحاد نفس خويش با برهمن است؛ زيرا فناي محض در وجود مطلق است كه مقصد و مقصود اصلي نجات و موكشه در اين مكتب است. نجات از منظر مكتب ماهايانه، نائل شده به نيروانه است كه از طريق فرونشاندن عطش تمايلات و خارج­شدن از چرخه سمساره و رنج، و به واسطه طريق هشت‌گانه بودا تحقق مي‌يابد.

No English abstract