بررسي مشروعيت «انتخاب اهل حلّ و عقد» و ادلة آن در كلام سياسي اهل‌‌سنت

«مشروعيت سياسي» به‌منزله مهم‌ترين مسئله كلام سياسي اسلام، حجم عظيمي از مباحث سياسي متكلمان اسلامي را به خود اختصاص داده است. نظريه «انتخاب» با قالب‌هاي گوناگون، يكي از مهم‌ترين ديدگاه‌هاي مشروعيت در كلام سياسي اهل‌سنت به‌شمار مي‌رود. يكي از اين قالب‌ها «انتخاب اهل حلّ و عقد» است؛ به اين معنا كه وقتي شخصي از سوي ـ حتي ـ يك تن از اهل حل و عقد انتخاب گردد، امامت و حكومت وي داراي مشروعيت خواهد بود. سؤالات اساسي اين است كه متكلمان اهل‌‌سنت چه كساني را «اهل حلّ و عقد» مي‌دانند؟ چه تعدادي از افراد براي صدق اين مفهوم لازم است؟ ادله ايشان بر اثبات مشروعيت از طريق اهل حل و عقد چيست؟ آيا ملاك‌ها و ادله ايشان قابل دفاع است؟ اين مقاله كه با رويكرد توصيفي ـ تحليلي و روش «عقلي» و «نقلي» و با استفاده از منابع معتبر كلامي، حديثي و تاريخي اهل‌‌سنت تدوين شده، به تحليل مسائل مزبور پرداخته و به اين نتيجه رسيده كه اصل ديدگاه و ادله ايشان با اشكالاتي اساسي مواجه است و حتي براساس منابع خودشان نيز قابل دفاع نيست