گونه‌شناسي تطبيقي طرديه (نخجيرگاني) در شعر فارسي و عربي

«طرديه» (نخجيرگاني) يكي از انواع شعر در ادبيات فارسي و عربي است. سابقۀ اين نوع از شعر در ادبيات عربي به دورۀ جاهلي بازمي‌گردد، اما در دورۀ عباسي است كه طرديه به عنوان يك نوع ادبي مستقل مطرح مي‌شود. رواج اين نوع ادبي در دورۀ عباسي تحت تأثير رواج شكار و علاقۀ وافر خلفاي عباسي و اشراف به اين تفريح درباري مرسوم در ايران دورۀ ساساني بوده است. اين نوع ادبي به تبع شعر عربي در شعر فارسي نيز رواج مي‌يابد و و به عنوان يكي از زيرگونه هاي قصيدۀ مدحي مورد توجه بعضي از شاعران درباري، به‌ويژه شاعران دربار غزنوي، سلجوقي و گوركانيان هند قرار مي‌گيرد. هدف مقالۀ حاضر بررسي ويژگي‌ها/ قراردادهاي اين نوع ادبي در شعر فارسي و عربي، بيان شباهت‌ها و تفاوت‌هاي آن در اين دو زبان، تفاوت آن با «شعر شكار» و ارائۀ تعريفي جامع و مانع از آن است. براي اين منظور به بررسي گونه‌شناسانۀ نمونه‌هاي اين نوع ادبي در ادبيات فارسي و عربي پرداخته شده است.