شناسايي و رتبه‌بندي عوامل مؤثر بر بحران آب در استان اصفهان

آب يكي از عناصر اصلي زندگي است و با رشد جمعيت و توسعه فعاليت‌هاي صنعتي، كشاورزي و خدماتي تقاضا براي آن به‌صورت روزافزون افزايش يافته و تأمين آب را بويژه در مناطق خشك و نيمه خشك به يكي از چالش‌هاي اساسي تبديل مي‌كند. از حدود شش دهه اخير افزايش جمعيت و فعاليت‌هاي اقتصادي در استان اصفهان موجب افزايش شديد استفاده از منابع آب شده كه از دو دهه اخير نشانه‌هايي از بحران آب نظير قطع شدن كامل جريان رودخانه زاينده‌رود، خشكي تالاب گاوخوني و فرونشست دشت‌ها از جمله در سطح شهر اصفهان كه موجب خسارت به منازل مسكوني و اماكن عمومي و گردشگري شده است، بيكاري كشاورزان در پايين دست به‌دليل عدم وجود آب كافي و اعتراضات سياسي اجتماعي بروز كرده است. پژوهش حاضر به‌دنبال شناسايي و رتبه‌بندي عوامل مؤثر در بروز اين وضعيت در اين استان مي‌باشد. براي اين منظور ابتدا با استفاده از مطالعات كتابخانه‌اي زمينه‌هاي بروز بحران آب از جنبه تئوريك احصاء و سپس از طريق مصاحبه با كارشناسان و مديران ارشد و متخصصان حوزه آب در استان اصفهان اين موارد كه شامل 7 عامل اصلي و 27 عامل فرعي بودند، دسته‌بندي گرديد و در ادامه و به منظور پالايش نهايي و رتبه‌بندي اين عوامل با استفاده از روش تحليل سلسله مراتبي (AHP)، پرسشنامه‌اي طراحي گرديد و با مراجعه به 15 نفر از خبرگان اين امر صورت گرفت كه در اين مرحله عواملي كه ميانگين امتياز آنها كمتر از 3 بود، حذف شدند و در نهايت 5 عامل اصلي و 16 عامل فرعي شناسايي و رتبه‌بندي شدند. نتايج نشان مي‌دهد كه عوامل اصلي مؤثر بر بحران آب در استان اصفهان به ترتيب شامل: عوامل سياسي، انساني، كشاورزي، صنعتي خدماتي و اقليمي مي‌باشند.