پيشران هاي كليدي اثرگذار بر كيفيت زندگي در خام (مطالعه موردي: شهر مصيري)

در دهه‌هاي گذشته با توجه به تمركز بيش از حد جمعيت در شهرهاي بزرگ و مشكلاتي كه گريبان‌گير اين شهرها شده و همچنين با توجه به اهميت تعاملات سكونتگاه‌هاي روستايي و شهري به‌منظور ايجاد يك نظام برنامه‌ريزي هماهنگ سرزميني، ايجاد سكونتگاه‌هاي روستا شهري به عنوان يكي از راهكارها و سياست‌هاي مهم مدنظر قرار گرفته است. برهمين اساس در سال‌هاي اخير سكونتگاه‌هاي روستايي زيادي به نقاط شهري تبديل شده‌اند. يكي از موارد مورد توجه در اين تغيير، تغييرات صورت گرفته در كيفيت زندگي ساكنان است. در اين راستا، هدف از پژوهش حاضر، بررسي رضايتمندي ساكنان شهر مصيري از كيفيت زندگي خود بعد از ارتقاي سكونتگاه است. براي اين منظور مجموعه شاخص‌هاي اجتماعي، آموزش، اقتصادي، مديريت،بهداشت و درمان و كالبدي فضايي استفاده شد. داده‌هاي پژوهش به‌صورت ميداني و با استفاده از پرسشنامه گردآوري شد. براي تجزيه و تحليل داده‌هاي پژوهش از روش‌هاي آماري همچون آزمون تي تك نمونه‌اي، همبستگي پيرسون، رگرسيون خطي چندگانه و كاي اسكوئر استفاده شد. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد ارتقاي سكونتگاه نتوانسته است تغييرات مطلوبي در زندگي ساكنان ايجاد كند، با توجه به نتايج، ساكنان از كيفيت زندگي خود در ابعاد مورد بررسي رضايت پاييني دارند. به اعتقاد آن‌ها با توجه به اهميت عملكرد مديريت شهري و همچنين تغييرات شاخص‌هاي اقتصادي در بهبود وضعيت كنوني، نياز است اين دو شاخص و عوامل تاثيرگذار در بهبود آن‌ها در اولويت رسيدگي و برنامه‌ريزي قرار گيرد. در آخر پيشنهاد مي‌شود؛ استفاده از ظرفيت موقعيت ارتباطي درون و برون‌استاني، بهبود تجهيزات شهري و بسترسازي رشد اقتصادي با تاكيد بر بخش كشاورزي و صنايع كوچك بيش‌تر مورد توجه قرار گيرد.