ارزيابي تطبيقي وضعيت پياده مداري در محله‌هاي شهر سمنان (نمونۀ موردي: بافت تاريخي (محله‌ پاچنار)، مياني (محله گلشهر) و جديد (محله مديران))

شهرهاي كهن كه غالباً مبتني بر الگوي پياده بناشده‌اند، از سطح پياده مداري مطلوبي برخوردار بودند؛ اما باگذشت زمان، خصوصاً پس از دوران پهلوي و با تمايل بيشتر به استفاده از اتومبيل، اين مطلوبيت روبه‌زوال نهاد. در زمان حال نيز توسعه شهرها اتومبيل محور است، درحالي‌كه شهر پياده مدار با برنامه‌ريزي ساختار محيطي و كاربري زمين، شهروندان را به قدم زدن در شهر ترغيب مي‌كند. بر اين مبنا هدف از پژوهش حاضر ارزيابي و مقايسه وضعيت پياده مداري در محله‌هاي توسعه‌يافته شهري در دوره‌هاي مختلف زماني و با ويژگي‌هاي متفاوتِ كالبدي، اجتماعي و اقتصادي، است. موردمطالعه پژوهش شهر سمنان انتخاب‌شده است كه از سه ناحيه تشكيل‌شده و از هريك از نواحي، يك محله موردبررسي قرارگرفته است. رويكرد بكار رفته در پژوهش توصيفي- تحليلي بوده و از روش واك اسكور به‌منظور ارزيابي قابليت پياده مداري در اين سه محله استفاده‌شده است. نتايج حاصل از به‌كارگيري روش واك اسكور در پژوهش نشان مي‌دهد محله گلشهر در ناحيه دو به سبب تعدد و تنوع فعاليت‌ها و قرارگيري در فاصله قابل‌دسترس براي ساكنان، پياده مدارترين محله در ميان اين سه گزينه مي‌باشد. پس از گلشهر، محله پاچنار، در ناحيه يك، با دارا بودن بافت تاريخي و غالباً فاقد برنامه‌ريزي، مطلوب‌ترين وضعيت را دارا است و درنهايت محله مديران، در ناحيه سه، با ساختاري غالباً مسكوني، كمترين حد از تنوع كاربري‌ها، پياده‌روهاي كم‌عرض، يك‌شكلي فضاي محله و نبود عناصر هويت‌بخش در اولويت نهايي به لحاظ وضعيت پياده مداري قرارگرفته است. از سوي ديگر با توجه به نتايج حاصل از پژوهش و بررسي‌هاي ميداني مي‌توان پيشنهاد‌هايي چون، بهبود وضعيت سيستم روشنايي، ارتقاء امنيت، ايجاد سبزينگي در حاشيه معابر و افزايش كيفيت بصري مسيرها، روسازي و بهبود وضعيت پياده‌روها، رعايت مقياس انساني در ساخت‌وسازها، افزايش اختلاط كاربري‌ها، بهبود كيفيت مبلمان شهري و خوانايي محيط (قابليت شناسايي مسيرها) و درنهايت به‌كارگيري نماهاي جذاب و متنوع در ساختمان‌ها را به‌منظور بهبود وضعيت پياده مداري در هر يك از محله‌ها ارائه نمود.