تبيين شاخص‌هاى بهبود كيفيت مسكن متعارف شهري برگرفته از معمارى بيوفيليك با توجه به جغرافياى منطقۀ يك تهران

مسكن به‌عنوان يكي از نيازهاي اساسي بشر تأثير بسزايي در سلامت و بهبود كيفيت زندگي افراد دارد. كيفيت مسكن به‌عنوان يكي از شالوده‌هاي اصلي يك برنامه جامع، در شهرسازي و معماري بيوفيليك از جايگاه ويژه‌اي برخوردار است كه اين رويكرد از مهم‌ترين رويكردهاي شهري در زمينه مسكن متعارف است. هدف اين تحقيق، شناخت شاخص‌هاي بهبود كيفيت مسكن متعارف شهري با تأكيد بر معماري بيوفيليك و ارزيابي آن‌ها در منطقه يك تهران بود. روش تحقيق، توصيفي-تحليلي و گردآوري داده‌ها به دو روش اسنادي و ميداني بود. با استفاده از تحليل محتوا، شاخص‌هاي تحقيق گردآوري شدند و سپس با پرسش‌نامه و روش دلفي (10 نفر) ارزيابي شدند. پس از تأييد شاخص‌ها، منطقه يك تهران از نظر اين شاخص‌ها توسط 150 نفر ارزيابي شد. تحليل‌ها در نرم‌افزار SPSS  و با استفاده از آزمون فريدمن انجام شد. نتيجه تحقيق با روش دلفي نشان داد كه 45 شاخص بر بهبود كيفيت مسكن براساس معماري بيوفيليك مؤثر هستند كه اين شاخص‌ها در پنج مؤلفه كلي دسته‌بندي شدند. همچنين شاخص‌هاي رضايتمندي مسكن متعارف در دو دسته عوامل داخلي و خارجي (20 شاخص) دسته‌بندي شدند. نتيجه آزمون فريدمن در سطح معناداري كمتر از 0.05 تأييد كرد كه تفاوت معناداري ميان شاخص‌هاي كيفيت مسكن متعارف در منطقه يك تهران وجود دارد. شاخص وضعيت معابر از نظر پوشش و عرض معابر با ميانگين 30.88 و سپس حفاظت تاريخي و مرمت شهري با ميانگين 29.17، از وضعيت بهتري در مقايسه با ديگر شاخص‌ها برخوردار هستند. همبستگي پيرسون نيز به وجود رابطه و تأثيرگذاري معنادار در سطح كمتر از 0.01 ميان مؤلفه‌هاي كيفيت مسكن متعارف شهري از لحاظ معماري بيوفيليك در منطقه يك اشاره دارد.