انديشه حق به شهر؛ تحولي مفهومي و بنيادين در مبارزات شهري براي زندگي خوب شهري مطالعه موردي: تحليل تطبيقي مناطق پنج‌گانه شهر اروميه

امروزه مفهوم «حق به شهر» واكنشي به روند پرشتاب توسعه شهري نامتعادل و طرح‌هاي كمتر انديشيده شده برنامه‌ريزي شهري جهت تحقق­پذيري و دستيابي به شهري قابل زيست، پويا و پايدار مي‌باشد. شهروندمدارتر كردن بستر زندگي شهري، عدالت شهري، شهرسازي عدالت­محور و دموكراسي شهري مسائل اساسي برنامه‌ريزي شهري امروزي بوده كه رويكرد حق به شهر از طريق اعمال تغييرات اجتماعي-فضائي شهر به تحقق آن‌ها مي‌پردازد. پژوهش حاضر با هدفي كاربردي-توسعه‌اي و ماهيتي توصيفي-تحليلي سعي دارد تا با اتخاذ پيش‌زمينه‌اي انسان‌مدارانه، به ارزيابي ميزان تحقق شاخص‌هاي حق به شهر در هر يك از مناطق پنج‌گانه شهر اروميه بپردازد. شيوه‌هاي مورد استفاده در گردآوري و تحليل اطلاعات، بهره‌گيري از روش‌هاي سندگزيني و كتابخانه‌اي، شناسايي ميداني و مصاحبه (حجم نمونه هدفمند) و استفاده از تكنيك‌هاي آنتروپي شانون و كوپراس در تحليل كمي مي‌باشد. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل حاكي از آن است كه مناطق 2 و 4 شهر اروميه به ترتيب بيشترين و كمترين سطح سازگاري و مطلوبيت را به خود اختصاص داده‌اند. در نهايت جهت دستيابي به شرايطي مناسب در حوزه برنامه‌ريزي شهري، به ارائه پيشنهاداتي منسجم و هدفمند پرداخته شده است.