نسبت هنر سنتي و صنايع‌ دستي از ديدگاه سنت‌گرايان

در هر تمدني با هنري مواجه هستيم كه همچون آينه‌اي بازتاب‌دهنده دين، آداب و ... است. در دوران معاصر، جريان فكري كه هنر در تمدن سنتي را مورد توجه و بازشناسي مجدد قرار داد، مكتب سنت‌گرايي است. به پيروان اين سبك فكري، سنت‌گرايان مي‌گويند. در انديشه سنت‌گرايان، هنر در تمدن سنتي، كه هيچ امري در آن خارج از محدوده سنت كه با حقيقت الهي هم‌راستا است، حق موجوديت ندارد، داراي تعاريف مختص به خود است كه به آن هنر سنتي مي‌گويند. از طرفي، ما در پيشينه تمدني خود، با صنايع ‌دستي روبه‌رو هستيم كه فعاليتي توليدي با تكيه بر نيروي دست است و در تعريف رايج، هنر محسوب نمي‌شود. براي آنكه صنايع دستي در حيطه هنر جاي گيرد، با مسائلي مواجه خواهيم شد كه مي‌توان به شأن خلاقيت اين هنر دستي، كاربردي بودن، آميختگي آن با زندگي روزمره و موارد ديگر موجود در اين هنر اشاره نمود. با توجه به معنايي كه سنت‌گرايان در جامعه مدرن و سنتي نسبت به هنر قائل هستند، مي‌توان از آن براي ارزيابي شأن هنري صنايع‌ دستي بهره برد. در اين راستا با اين پرسش روبه‌رو مي‌شويم كه از منظر سنت‌گرايان چه نسبتي ميان هنر سنتي و صنايع دستي موجود است؟ روش تحقيق در اين نوشتار، توصيفي و تحليلي بوده و ابزار گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي و فيش‌برداري است. در اين مقاله با مقايسه مفهوم هنر سنتي و ويژگي‌هاي آن با مفهوم صنايع دستي و ويژگي‌هاي مرتبط با آن از انديشه سنت‌گرايان، به اين نتيجه دست خواهيم يافت كه صنايع‌ دستي در چارچوب مفهوم هنر سنتي جاي دارد و مشخصه‌هاي هنر سنتي در صنايع دستي آشكار هستند و صنايع دستي، يكي از بارزترين نمودهاي هنر سنتي محسوب مي‌شود. به همين دليل، اشكالاتي كه در تفكر مدرن بر بينش و هنر سنتي وارد مي‌شوند، قابل رفع خواهند بود.