پيش‌بيني اهمال‌كاري تحصيلي بر اساس نيازهاي بنيادين روان‌شناختي با ميانجي-گري بهزيستي روان‌شناختي در دانشجويان

اهمال كاري از جمله واقعيات زندگي است كه به عنوان يك پديده ذاتي شناخته شده و با گروهي از عوامل روان شناختي ارتباط دارد.اﻫﻤﺎلﮐﺎري ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ به معناي تاخير و به تعويق انداختن عمدي وﻇﺎﯾﻒ ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ است ﮐﻪ در دانش آموزان و دانشجويان وجود دارد. هدف پژوهش حاضر پيش‌بيني اهمال‌كاري تحصيلي بر اساس نيازهاي بنيادين روان‌شناختي با ميانجي‌گري بهزيستي روان‌شناختي بود. روش پژوهش توصيفي- همبستگي و جامعه‌ي آماري شامل دانشجويان دانشگاه تربيت دبير شهيد رجايي در سال تحصيلي 95-96 بودد. چهارصد و بيست شركت‌كننده به روش نمونه‌گيري چندمرحله‌اي انتخاب شدند و پرسشنامه‌هاي اهمال‌كاري تحصيلي (سواري،۱۳۹۰)، ارضاي نيازهاي بنيادين روان‌شناختي(دسي ورايان،2000) و ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ روان‌شناختي (Ryff، ۱۹۹۵) را تكميل كردند. داده‌ها با روش مدل‌يابي معادلات ساختاري تحليل شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه همۀ شاخص‌هاي برازندگي در دامنه مورد قبول قرار دارند و مدل مفروض با داده‌هاي گردآوري شده برازش دارد. اثركل نيازهاي بنيادين روان‌شناختي، و بهزيستي روان‌شناختي بر اهمال‌كاري تحصيلي دانشجويان منفي و معنادار 0/05 P بود. اثربهزيستي روانشناختي بر اهمال كاري تحصيلي دانشجويان منفي و معنادار 0/01 P بود. همچنين، بهزيستي روان‌شناختي ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻨﻔﯽ و ﻣﻌﻨﺎدار0/01 P اﺛﺮنيازهاي بنيادين روان-شناختي ﺑﺮ اهمال‌كاري ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ را ﻣﯿﺎﻧﺠﯽ‌ﮔﺮي مي‌كرد. يافته‌هاي اين پژوهش، نقش بهزيستي روان‌شناختي و نيازهاي اساسي روان‌شناختي را در تبيين اهمال‌كاري تحصيلي آشكار مي‌سازند.