پيش‌بيني پاسخ به شكست بر‌اساس قالب‌هاي‌ذهني زباني در ميان زبان‌آموزان ايراني: نقش واسطۀ جهت‌گيري هدف و يادگيري خودتنظيمي

قالب‌هاي‌ذهني به عنوان يك سيستم شناختي-انگيزشي مشخص مي‌كنند كه چگونه افراد درباره ويژگي‌هاي شخصيتي خود، تلاش، موفقيت و شكست در شرايط مختلف فكر مي‌كنند. هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطۀ بين قالب‌هاي‌ذهني زباني با پاسخ به شكست در ميان زبان‌آموزان با نقش واسطۀ جهت‌گيري هدف و يادگيري خودتنظيمي بود. روش اين پژوهش از نوع توصيفي و بر‌اساس تحلبل مسير است. جامعه آماري را تمامي زبان‌آموزان مؤسسات آموزش زبان انگليسي شهرستان بهارستان در سال 1398 تشكيل مي‌دادند. نمونه پژوهش شامل 205 زبان‌آموز (122 دختر و 83 پسر) بودكه به روش تصادفي خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از چهار پرسشنامه، قالب‌هاي‌ذهني زباني لو و نوئلز Loe and Noels(2016)، يادگيري خودتنظيمي Pintrich and DeGroot (1990)، جهت‌گيري هدف Elliott and Church (1997) و مقياس پاسخ به شرايط شكست Loe and Noels (2016) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازي معادلات ساختاري تجزيه و تحليل گرديد. يافته‌ها نشان داد قالب‌ذهني زباني رشد از طريق واسطه‌گري اهداف يادگيري و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي بر پاسخ تسلط داراي اثر غيرمستقيم مثبت و از طريق واسطه‌گري راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي بر پاسخ درماندگي-اضطرابي داراي اثر غيرمستقيم منفي بود. همچنين قالب‌ذهني زباني ثابت از طريق واسطه‌گري اهداف عملكرد-اجتنابي و باورهاي انگيزشي (اضطراب امتحان) بر پاسخ درماندگي-اضطرابي اثر غيرمستقيم مثبت داشت. اين‌درحاليست كه اثر غيرمستقيم قالب‌هاي‌ذهني زباني بر پاسخ به شكست از طريق جهت‌گيري هدف عملكرد-گرايشي تأييد نشد. درنتيجه، مربيان زبان با آگاهي بيشتر از مفهوم قالب‌هاي‌ذهني مي‌توانند باورهاي يادگيرندگان را درباره ماهيت و فرايند اكتساب دانش ارتقا دهند و بر اهميت اهداف پيشرفت و خودتنظيمي در يادگيري تاكيد كنند.