تحليل سبك‌شناسانۀ غزليات يغماي جندقي

زمينه و هدف: سبك‌شناسي، علمي است كه شيوۀ خاص هر فرد را در بيان آرا و عقايد او بررسي ميكند. سبك‌شناسي لايه اي با رويكرد تحليل ادبي، متن را در پنج لايۀ آوايي، بلاغي، نحوي، واژگاني و ايدئولوژي بررسي ميكند. هدف از انجام اين پژوهش، تحليل سبكي و محتوايي اشعار يغماي جندقي از سه منظر فكري، زباني و ادبي است. روش مطالعه: اين مقاله براساس مطالعات كتابخانه اي و به شيوۀ توصيفي-تحليلي انجام شده است و محدودۀ موردمطالعه غزليات يغماي جندقي است. يافته ها: يغما جزو شاعران سبك بازگشت محسوب ميشود، اما مقلد صرف پيشينيان نبود و روش جديدي را در پيش گرفت. در شعر او انواع سبكها و شيوه هاي شعري ديده ميشود، از نوحه و مراثي گرفته تا طنز و هجو و هزل. او منتقد نكته سنجي است، بطوريكه ميتوان شعر او را نقطۀ اوج تفاوتها و تضادها دانست. او در قالبهاي گوناگون از غزل و مثنوي و رباعي گرفته تا نيمايي و سپيد، طبع خود را آزموده است. نتيجه گيري: غزليات يغما معمولاً از نوع غزليات عاشقانه است كه بيشتر در بحر رمل سروده شده است. كاربرد واژه‎هاي فارسي از خصوصيات ويژۀ زبان يغما است. توجه شاعر به آرايه هاي لفظي مانند «تكرار» زياد است، اما چندان در قيد كاربرد جناس نيست و از نظر تصوير گونه هاي مختلف صور خيال، بيشترين نوع تشبيهات بليغ و از نوع حسي به حسي است. استعاره ها بيشتر مصرحه و كنايه ها از نوع ايماء با محوريت تشخيص و زباني ساده موفق به خلق تصاويري زيبا ميشود.