تجربيات خانواده‌هاي افراد داراي زبان‌پريشي از موانع و تسهيل‌كننده‌هاي دريافت خدمات گفتاردرماني در ايران

هدف زبان‌پريشي نوعي اختلال اكتسابي زبان است كه مي‌تواند كليه‌ بازنمايي‌هاي زبان (درك، بيان، خواندن و نوشتن) را تحت تأثير قرار دهد. اين اختلال، يك ناتواني ارتباطي است كه داراي اثرات طولاني‌مدت بر ابعاد مختلف زندگي افراد داراي زبان‌پريشي مي‌باشد. شايع‌ترين علت زبان‌پريشي، سكته‌ مغزي است. باتوجه‌به اين كه شيوع اين اختلال در كشور ايران در حال افزايش است، شايسته است كه كيفيت خدمات ارائه‌شده به اين افراد را بهبود ببخشيم. براي رسيدن به اين هدف لازم است كه از وضعيت فعلي خدمات آگاه باشيم. شواهد نشان مي‌دهند عوامل مؤثر بر ارائه‌ خدمات گفتاردرماني به افراد داراي زبان‌پريشي در كشورهاي مختلف متفاوت است. بنابراين هدف از انجام اين مطالعه اين بود كه موانع و تسهيل‌كننده‌هاي دريافت خدمات گفتاردرماني از ديدگاه خانواده‌هاي اين بيماران در كشور ايران مشخص شود. روش بررسي مطالعه‌ حاضر به‌صورت كيفي و با رويكرد تحليل محتوا انجام شد. در اين مطالعه با 12 نفر از خانواده‌هاي افراد داراي زبان‌پريشي، مصاحبه‌هاي فردي، نيمه ساختارمند و با سؤالات باز انجام شد. اين افراد با روش نمونه‌گيري مبتني بر هدف براي شركت در مطالعه انتخاب شدند. مصاحبه‌ها به‌صورت تماس صوتي از طريق واتساپ و يا تماس تلفني اجرا شد. تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها با روش برنارد صورت گرفت. مدت مصاحبه با خانواده‌ها، به‌طور ميانگين 25 دقيقه بود. يافته‌ها موانع دريافت خدمات گفتاردرماني از ديدگاه خانواده‌هاي داراي زبان‌پريشي، در 5 طبقه و 12 زيرطبقه و تسهيل‌كننده‌هاي دريافت خدمات در 5 طبقه و 13 زيرطبقه قرار گرفت. بين موانع و تسهيل‌كننده‌هاي شناسايي‌شده هم پوشاني وجود داشت. بنابراين عنوان‌هاي طبقه‌ها با هم يكسان و عبارت بودند از: عوامل مؤثر بر حضور مراجع در جلسات گفتاردرماني، عوامل مربوط به بيمار، عوامل مربوط به محل درمان، عوامل مربوط به خانواده و عوامل مربوط به گفتاردرمانگر. همه‌ شركت‌كنندگان به مانع و تسهيل‌كننده‌اي مربوط به طبقه‌ عوامل مؤثر بر حضور مراجع در جلسات گفتاردرماني اشاره كردند. همچنين همه‌ آن‌ها مانعي مربوط به بيمار و تسهيل‌كننده‌اي مربوط به خانواده را هم در دريافت خدمات گفتاردرماني مؤثر دانستند. نتيجه‌گيري با بررسي عوامل استخراج شده از صحبت‌هاي مصاحبه‌شوندگان، مي‌توان با كمك افرادي كه در اين مسير كمك‌كننده هستند، براي كاهش موانع و تقويت تسهيل‌كننده‌ها برنامه‌ريزي‌هاي لازم را انجام داد. بيشتر شركت‌كنندگان، شدت بالاي آسيب را مانع از دريافت درمان دانستند. همه‌ آن‌ها اتفاق نظر داشتند كه وجود يك منبع جهت اطلاع از خدمات گفتاردرماني، دريافت اين خدمات را تسهيل كرده ‌است. با در نظر گرفتن موانع و تسهيل‌كننده‌ها افراد داراي زبان‌پريشي و خانواده‌هاي آن‌ها مي‌توانند درمان مناسب‌تري را متناسب با شرايط خود دريافت كنند و كيفيت زندگي آن‌ها افزايش پيدا خواهدكرد.