نقش فرهنگ ديني ومعنوي و بن‌مايه‌هاي عرفاني در افزايش استقامت و قدرت رزمي رزمندگان درهشت سال دفاع مقدس از ديدگاه شهيدآويني

پژوهش حاضر در نظر دارد كتاب گنجينۀآسماني آويني را از منظر تأثير نيروهاي معنوي و ديني در ارتقاي روحيۀ رزمي رزمندگان دفاع مقدس بررسي كند؛ بنابراين براي فهم بهتر تلاش آويني در ارائۀ بعد معنوي رزمندگان هشت سال جنگ و تأثير آن در توانايي رزمي آنان، بايد ارتباط بينامتني كلام آويني و ادبيات ديني وعرفاني زبان و ادبيات فارسي موردتوجه قرارگيرد. اين مقاله با استفاده از روش توصيفي تحليلي با رويكرد مقايسه‌اي به بررسي استفادۀ گفتارمتن‌هاي آويني از متون كهن معنوي و عرفاني ادب فارسي و تأثير اين باورها برچگونگي رزم رزمندگان جمهوري اسلامي ايران مي‌پردازد. بدين منظور بن‌مايه‌هايي مانند نيت، يقين، ايثار و شهادت را به‌عنوان مهم‌ترين شاخص‌هاي معنوي گفتارمتن‌هاي شهيدآويني كه در فرهنگ ديني و عرفان اسلامي تجلي كرده‌اند و در افزايش استقامت و قدرت رزمي رزمندگان ميهن اسلامي تأثير داشته‌اند در نظر مي‌گيرد. ميزان و چگونگي استفادۀ آويني از اين بن‌مايه‌ها را براي نشان‌دادن ابعاد معنوي رزمندگان در جهت تقويت قدرت رزمي و استقامت آنان، بررسي مي‌كند اين بررسي نشان مي‌دهد هرچه نيروي معنوي و روحيه ديني قوي‌ترباشد توكل به خدا و اعتقادات قلبي براي مقاومت و ايثار رزمندگان در برابر دشمنان بيشتر مي‌شود. نتايج اين پژوهش مؤيد اين است كه مرتضي آويني براي توصيف مشاهدات خود از جنگ، از مضامين عرفاني كلاسيك، تأثير پذيرفته و به اين مفاهيم جنبه‌اي پويا و زنده داده و آنها را در اثرِ خود با صورت‌بندي معاصر با رنگ و پرتوي از حماسه و معنا، درجهت انگيزه و توان بخشي رزمندگان به كار گرفته است.