اثر عدم قطعيت بر انگيزه عامل زيان در مسئوليت مبتني بر تقصير با رويكرد اقتصادي

طرح بحث عدم قطعيت در عالم واقع موجب ترديد در برخي نتايج معمول تحليل هاي اقتصادي شده است؛ بر اساس بسياري از نتايج معمول در حوزه تحليل اقتصادي ميزان احتياط قابل‌اعمال توسط عامل زيان متعارف برابر با سطح بهينه و درواقع مبتني بر منطق هزينه _ سود است، درحالي‌كه در عمل ديده مي شود عامل زيان برخلاف الگويي كه از انسان معقول و متعارف ارائه شده است، همواره به ميزان بهينه احتياط نكرده و در برخي شرايط انگيزه خواهد داشت تا كمتر يا بيشتر از بهينه احتياط كند. مقاله حاضر با استفاده از روش اقتصادي به بررسي تأثير عدم قطعيت بر انگيزه عامل زيان براي احتياط به‌عنوان نقدي بر نتايج معمول تحليل اقتصادي مي پردازد. در واقع پرسش اصلي در مورد اثر عدم قطعيت بر انگيزه عامل زيان در انتخاب سطح بهينه احتياط است. يافته هاي مقاله حاضر نشان مي دهد كه افراد در عمل بسته به درجه عدم قطعيت ناشي از اعمال قواعد مسئوليت، داراي انگيزه هاي اقتصادي جهت اعمال احتياط به ميزان كمتر يا بيشتر از بهينه خواهند بود تا از اين طريق هزينه هاي شخصي خود را كاهش دهند. بر اين اساس معيا ر احراز تقصير در نظام مسئوليت نظير معيار «شخص متعارف» نمي تواند تصويري واقعي از تصميم‌هاي انسان ارائه كند.