معناشناسي «وعده» و «تعهد» و تاثير آن بر تفسير ماده 1035 قانون مدني ايران

مفهوم واژه «وعده» در اصطلاح حقوقي و تشابه يا تفاوت معنايي آن‌ با مفهوم «تعهد»، از موضوعات اختلافي ميان حقوق‌دانان است. اين واژه‌ در قوانين ايران‌، تنها در ماده 1035 قانون مدني و درباب «وعده‌ي نكاح» به‌كار رفته‌است. از همين رو، اختلاف نظر درباره ي معناي وعده، سببب شده است تا حقوق دانان تفاسير متفاوتي از اين ماده ارائه دهند. هدف اين پژوهش، بررسي دقيق معاني دو واژه‌ «وعده» و «تعهد»، بيان آراء متفاوت و تلاش در جهت برگزيدن معناي صحيح اين واژگان است. در نهايت، تاثير اين اختلاف‌نظر، در بروز برداشت‌هاي متفاوت از ماده 1035 قانون مدني مورد بررسي قرارگرفته و تفسير صحيح‌تر از ماده فوق، ارائه و تبيين خواهدشد. نوشتار حاضر، پژوهشي از نوع توصيفي-تحليلي بوده و اطلاعات آن به روش كتابخانه‌اي گردآوري شده‌است. بررسي‌هاي به‌عمل آمده نشان داد، اولا وعده به معناي قول و قرار ساده، مفهومي متمايز از تعهد و فاقد عنصر الزام‌آوري است؛ ثانيا، با اين بيان، حكم ماده 1035 قانون مدني مبني‌بر الزام‌آور نبودن وعده‌ نكاح، محدود به موارد «وعده‌ صرف» به نكاح بوده و شامل مواردي كه حاوي تعهد طرفين به ازدواج در آينده مي‌باشد، نخواهدبود.