بررسي مقايسه اي اعتماد به نفس عمومي، اجتماعي، تحصيلي و خانوادگي در دانش آموزان با و بدون اختلال نقص توجه – بيش فعالي

زمينه. با توجه به اهميت متغير اعتماد به نفس به عنوان يك متغير تاثيرگذار در سلامت روان شناختي كودكان داراي اختلال نقص توجه - بيش فعالي (ADHD) و گزارش هاي متناقص در اين خصوص، هدف مطالعه حاضر، مقايسه ميزان اعتماد به نفس در زمينه هاي عمومي، اجتماعي، تحصيلي و خانوادگي در دانش آموزان با اختلال نقص توجه - بيش فعالي و كودكان سالم است. روش كار. طرح تحقيق حاضر از نوع علي – مقايسه اي بود. جامعه آماري اين تحقيق، دانش آموزان داراي اختلال نقص توجه – بيش فعالي مراجعه كننده به درمانگاه روانپزشكي كودك و نوجوان مركز آموزشي و درماني رازي شهر تبريز در طول سال 1400 و همتاهاي سالم اين گروه باليني بودند. در اين مطالعه، 48 كودك از كودكان با تشخيص ADHD بدون اختلال روان پزشكي همراه، توسط فوق تخصص روان پزشكي كودكان، با تكيه بر روش نمونه گيري هدفمند، به عنوان گروه مورد مطالعه انتخاب شدند. 48 كودك سالم نيز از مدارس تبريز به عنوان گروه كنترل انتخاب شدند. يافته ها. بر اساس نتايج استنباطي نمرات تركيبي زيرمولفه هاي اعتماد به نفس، بين نمرات اعتماد به نفس گروه مبتلا به ADHD و گروه سالم، تفاوت معنادار آماري وجود داشت. با توجه به نمرات زيرمقياس اعتماد به نفس، تفاوت معناداري بين دو گروه در زير مقياس اجتماعي و تحصيلي حاصل نشد. همچنين، يافته ها نشان داد كه تفاوت معنادار آماري بين نمرات زيرمقياس عمومي و زيرمقياس خانوادگي وجود دارد، طوري كه اعتماد به نفس عمومي گروه مبتلا به ADHD بيشتر از ميانگين اعتماد به نفس عمومي گروه سالم و ميانگين اعتماد به نفس خانوادگي گروه سالم بالاتر از ميانگين اعتماد به نفس خانوادگي گروه مبتلا به ADHD بود. نتيجه گيري. اعتماد به نفس دانش آموزان داراي اختلال نقص توجه – بيش فعالي در دنياي دروني خودشان با استنباط ديگران از ميزان اعتماد به نفس خود اين كودكان متفاوت است و اين كودكان بنا به شرايط رواني خاص خودشان، اعتماد به نفس قابل قبولي در دنياي رواني خودشان دارند. همچنين، با توجه به اعتماد به نفس خانوادگي پايين مبتلايان به ADHD گروه مورد مطالعه، احتمال دارد كيفيت برخورد والدين و نزديكان با اين كودكان بر چگونگي تعريف آنها از روابط خانوادگي تاثير گذاشته و مقدار آن را در حد معناداري پايين آورد. پيامدهاي عملي. پيشنهاد مي شود متخصصان در بررسي هاي مداخله اي خود با اين كودكان، به متغير اعتماد به نفس توجه كرده و از پتانسيل اين متغير در كنترل رفتارهاي فردي و خانوادگي استفاده كنند.