نقش تفاوت‌هاي ساختاري در فرايند فهم آيات

No English title

قرآن به زبان عربي و براي راهنمايي بشر و خطاب به انسان­ها نازل شده است، پس ظاهر واژه‌ها و جمله‌هاي آن براي انسان­ها پيامي قابل فهم و درك دارد. مفسر براي فهم و تبيين قرآن به منابع و علومي نياز دارد. علوم مورد نياز علومي هستند كه مفسر در پرتو آنها يا از منابع بهره بيشتر و بهتري مي‌برد و يا از متن آيه ابهام‌زدايي مي­كند و آن را استنطاق مي‌كند. ازجمله اين علوم علم نحو و ساختارشناسي است كه تسلط بر اين دانش در فرايند تفسير نقش بنياديني در فهم ظواهر آيات الهي دارد. بسياري از علما و پژوهش­گران علم نحو را به­ دليل كمك در درك مفاهيم الفاظ دركنار علوم مرتبط از مهمترين علوم قرآن مي­دانند. تفاوت نظر در نكته‌هاي نحوي و ساختاري آيات مي‌تواند باعث تفاوت در فهم منظور آيات شود. در پژوهش حاضر نقش تفاوت‌هاي ساختاري در فهم منظور سه آيه بررسي شده است. در آيه هفتم سوره آل عمران تعيين نوع حرف واو در قسمت «مَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ» و تعيين مرجع ضمير ه در فراز «ابْتِغَاء الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاء تَأْوِيلِهِ» باعث تفاوت نظر مفسران در دو موضوع دانايان به تأويل و گستره تأويل شده است. در آيه سي­ و پنجم سوره يس تفاوت­ نظر مفسران در موصوله يا نافيه­ بودن حرف ما باعث تفاوت پيام‌گيري ايشان از آيه درمورد دخيل­ بودن انسان در ثمرات زمين شده است. در آيه شصت ­و هشتم سوره قصص تفاوت ديدگاه در نوع حرف ما و حالت صرفي خيره اختلاف­ نظر در مورد اختيار انسان را زمينه‌سازي كرده است.

No English abstract