نسبت‌سنجي قدرت و حقيقت در ضرب‌المثل‌هاي كُردي بر اساس نظريه فوكو

فولكلور اقوام گوناگون، مجموعه‌اي غني از مواريث ذوقي و انديشگاني ايشان است كه جنبه‌هاي مختلف بافت‌هاي فرهنگي، اجتماعي، سياسي و اقتصادي آن قوم را بازتاب مي‌دهد و نمودهاي گوناگون قدرت حاكم را تبيين مي‌كند. در مناطق كردنشين، اركاني همچون خان، آقا، ارباب، شيخ و گاه روحاني نمودهاي مختلف اهرم‌هاي قدرت بوده كه كوشيده‌اند حقيقت را در راستاي تثبيت و تقويت قدرت خويش در ادبيات عامه بازآفريني كنند و بدين سان حافظه‌ تاريخي قوم كرد را رقم بزنند. هدف پژوهش حاضر تبيين «نسبت قدرت و حقيقت» فوكويي در گفتمان مثل‌هاي عامه و محلي است تا پاسخي به اين پرسش باشد كه مراجع قدرت، باورهاي حاكم بر زندگي عامۀ مردم را با چه معيار و تا چه ميزاني توجيه كرده‌اند؟ كاوش در باورها و انديشه‌هاي نهفته در مثل‌هاي عامه و محلي كرد، نشان مي‌دهد كه متابعت و انقياد از اهرم‌هاي قدرت به گونه‌اي در اذهان مردم متمكن شده كه اين نهادها را همانا رژيم‌هاي حقيقي پنداشته‌اند كه چاره‌جويي در برابر آنها بي‌ثمر است.