بررسي خرابي شيارشدگي در مخلوط‌هاي آسفالتي و راهكارهاي بهبود آن

در سال‌هاي اخير با توجه به كاهش طول عمر خدمت‌دهي روسازي راه‌ها و افزايش چشمگير هزينه‌هاي تعمير و نگهداري، براي برآورده كردن نيازها از جمله حمل‌ونقل بدون تأخير در حوزه محصولات تجاري و صنعتي، كاهش هزينه‌هاي تعمير و نگهداري و همچنين ايمني و كيفيت مناسب سواري، راه‌ها و روسازي آن‌ها مستلزم عملكرد بهتر و مقاوم‌تر در برابر خرابي‌هاي گوناگون از قبيل شيارشدگي، ترك خوردگي، عريان شدگي و ... مي‌باشند. هركدام از اين خرابي‌ها با مكانيزم‌هاي مختلفي در روسازي ايجاد گرديده و عواملي از قبيل خصوصيات مخلوط آسفالتي، قير، شرايط آب و هوايي و بارگذاري ترافيك باعث تشديد و توسعه اين خرابي‌ها مي‌گردد. در طي ساليان اخير محققان و پژوهشگران روش‌ها و راهكارهاي مختلفي براي بهبود عملكرد روسازي‌ها در برابر خرابي شيارشدگي ارائه كرده‌اند. در اين تحقيق به بررسي و مقايسه رويكردهاي مختلف جهت بهبود عملكرد روسازي آسفالتي در برابر خرابي شيار شدگي از قبيل اصلاح دانه‌بندي و بهبود قفل و بست سنگدانه‌اي، استفاده از مواد افزودني و اصلاح‌كننده‌ها، به‌كارگيري سيستم‌هاي روسازي نيمه انعطاف‌پذير و استفاده از تراشه‌هاي آسفالت بازيافتي پرداخته شد و مزيت و معايب هر روش نيز به تفصيل بيان گرديد. در مجموع نتايج اين بررسي و مقايسه نشان داد كه استفاده از افزودني‌ها و اصلاح‌كننده‌هاي مختلف و تراشه‌هاي آسفالت بازيافتي تحت شرايط ويژه و كنترل‌شده مي‌تواند باعث بهبود عملكرد روسازي در برابر خرابي شيارشدگي گردند.