بررسي پارامترهاي تاثيرگذار بر افزايش ظرفيت خطوط ريلي (مطالعه موردي محور مشهد – تهران و محور دورود - انديمشك)

با توجه به تقاضاي روزافزون حمل و نقل ريلي، يكي از مشكلات اصلي سيستم حمل و نقل ريلي در اكثر شبكه هاي راه‌آهن دنيا، كمبود ظرفيت مسيرهاي ريلي است كه به پارامترهاي زيرساخت، ناوگان و بهره برداري وابسته است. ظرفيت واقعي يك خط، عبارت است از حداكثر قطارهايي كه در مدت 24 ساعت مي‌توانند از يك محور عبور نمايند و به عواملي نظير زمان سير قطارها در بلاك، ميزان تاخير تلاقي و كيفيت بهره برداري از خط بستگي دارد. در اين مقاله، محورهاي مشهد – تهران و محور دورود – انديمشك كه داراي محدوديت‌هايي جهت سير روان قطارها بوده اند، مورد مطالعه قرار گرفته اند. پس از بررسي‌هاي انجام شده، مشخص گرديد كه مي‌توان با بهبودها و تكنيك‌هاي فني و زيربنايي مانند دو خطه نمودن، اصلاح قوس‌ها، افزايش سكوها و خطوط قبول و اعزام قطارهاي مسافري، افزايش طول مفيد خطوط ايستگاه‌ها و ارتقاي سيستم سيگنالينگ به منظور كاهش زمان قبول و اعزام قطارها، ظرفيت خط را افزايش داد. از نتايج مشاهده شده حاصل از اجراي اين اقدامات مي‌توان به مواردي از جمله ترافيك روان‌تر نسبت به قبل، افزايش جابجايي مسافر، افزايش سرعت بازرگاني و حمل بار، كاهش مصرف سوخت و كاهش ساعات كار مامورين اشاره نمود.