نقش شهود قلبي در دستيابي به تصور صحيح از مسئله

انساني كه از استدلال براي شناخت حقيقت استفاده مي‌كند، بايد براي تصديق و پذيرش مفاد هر استدلالي، ابتدا طرفين و اجزاي آن را به‌صورت صحيح تصور كند. شهود قلبي ازجمله اموري است كه در رسيدن فاعل شناسا به تصور صحيح مؤثر است. عقلِ تصوركننده مسئله با شهود قلبي چه ارتباطي دارد؟ شهود قلبي چه ويژگي‌اي دارد كه چنين قابليتي در عقل ايجاد مي‌كند؟ ابتدا مي‌بايست به تبيين اهميت و جايگاه تصوير صحيح از مسئله بپردازيم و اشاره كنيم كه عقل نسبت به فهم واقعيت داراي مراتب است و اين شهود قلبي است كه مرتبه عقل را ارتقا مي‌دهد و آن را منور به نور كشف مي‌كند. آنگاه عقل به‌تبعِ ادراك قلبي، كه نوعي علم حضوري است، تصوير صحيحي از واقعيت به دست مي‌آورد. نكته اصلي اين دستاورد شهود قلبي را بايد در حضوري بودن آن دانست، كه البته با تصويري كه علم حصولي صِرف از مسئله مي‌دهد، بسيار متفاوت است. به عبارتي ديگر، شهود چشم و گوش فيلسوف را تيز كرده، توجه او را به نقاطي از مسئله جلب مي‌كند كه تا حال مغفول بوده است.