جوهره فرماندهي؛ استعدادهاي بنيادين فرماندهي در فرماندهان دفاع مقدس

فرماندهي يكي از بنيادين‌ترين مولفه‌ها در موفقيت يك سازمان نظامي است. نشان‌گذاري يك فرد در جايگاه فرماندهي، اگر مبتني بر استعداديابي دقيقي نباشد، همه فرايندهاي جانشين‌پروري از جمله آموزش و تجربه‌اندوزي و ارتقاي آن فرد را دچار اختلال كرده و در نهايت منجر به تضعيف سازمان نظامي شود. به همين دليل لازم است استعداديابي به مثابه اولين و اي‌بسا مهم‌ترين گام در جانشين‌پروري با دقتي مضاعف صورت گيرد. از آن جا كه در دوران انقلاب اسلامي، تجربه دفاع مقدس به عنوان تجربه‌اي موفق و كارآمد پذيرفته شده است، ببرسي آن دوران به مثابه تجربه‌زيسته موفق مد نظر قرار گرفته است. در اين پژوهش تلاش شده با مطالعه زندگي بيست نفر از فرماندهانِ شهيد دفاع مقدس، استعدادهاي بنيادين فرماندهي كه ميان همه آنان مشترك بوده، احصا گردد. اين استعدادهاي بنيادين به هنگام شكوفا شدن، مي‌توانند شايستگي‌هاي مورد نياز براي جايگاه فرماندهي را در فرد فراهم آورند. در پژوهش حاضر گردآوري داده‌هاي پژوهش به روش مطالعات اسنادي و كتابخانه‌اي صورت پذيرفته و در مواردي كه منابع موجود داراي نقص بوده‌اند، به مصاحبه با نزديكان آنان اقدام شده است. تحليل داده‌ها به روش تحليل مضمون انجام شده است. پس از كدگذاري باز و رسيدن به مضامين فرعي و اصلي نتايج تحقيق نشان داد استعدادهاي بنيادين فرماندهي شامل «عقل»، «بزرگي روح»، «بزرگواري روح»، «قوت روح» و «ويژگي‌هاي جسماني» مي‌باشد.