بررسي اثرات تجويز سيتي‌كولين و آتورواستاتين بر ظرفيت ترميمي بخش ديستال عصب سياتيك قطع‌شده در شرايط ترميم عصب با تأخير

مقدمه: كاهش عملكرد اندام پس از ترميم تأخيري عصب، نياز به مداخلات دارويي را برجسته مي‌كند. به اين منظور، بسياري از داروها پس از آسيب عصبي تجويز شده است؛ اما نتايج عملكردي آن‌ها هنوز رضايت‌بخش نيست. مطالعه حاضر با هدف بررسي اثرات تجويز سيتي‌كولين و آتورواستاتين، در طول دوره تأخير در ترميم عصب، بر ظرفيت بازسازي انتهاي ديستال عصب سياتيك قطع‌شده انجام شد.روش كار: عصب سياتيك موش‌هاي صحرايي نر (250 تا 300 گرم) قطع شد و حيوانات سيتي‌كولين (200 mg/kg, n=5)، آتورواستاتين (5 mg/kg, n=5)، سيتي‌كولين + آتورواستاتين و حلال داروها (گروه‌هاي كنترل 1 و 2، 5=n) را به‌صورت داخل صفاقي به‌مدت 1 ماه دريافت كردند. در گروه شم (5=n)، عصب فقط آشكار شد. بعد از يك ‌ماه، عصب قطع‌شده با يك آلوگرافت ترميم شد. چهارده هفته بعد از ترميم عصب، ارزيابي‌هاي ريخت‌سنجي و ميكروسكوپ الكتروني بر روي عصب انجام شد.يافته‌ها: در پژوهش حاضر، بهبود شاخص‌هاي ساختاري (قطر فيبر، قطر آكسون و ضخامت ميلين و...) و فراساختاري (درجه تخريب ميلين) بخش ديستال عصب در گروه‌هاي سيتي‌كولين و آتورواستاتين در مقايسه با گروه‌هاي كنترل مشاهده شد (01/0 P)؛ همچنين، شاخص‌هاي ساختاري و فراساختاري عصب در گروه سيتي‌كولين + آتورواستاتين بهتر از هريك از گروه‌هاي سيتي‌كولين و آتورواستاتين بود.نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد كه تجويز سيتي‌كولين و آتورواستاتين منجر به حفظ ظرفيت بازسازي بخش عصب ديستال عصب در شرايط تأخير در ترميم عصب مي شود.