ارزيابي كيفيت آموزش باليني از ديدگاه دانشجويان دانشكده‌ دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي رفسنجان

مقدمه: براي بهبود و ارتقاء كيفيت آموزش باليني، بررسي مستمر وضعيت موجود لازم است تا نقاط قوت و ضعف آن شناسايي گردد. هدف اين مطالعه تعيين كيفيت آموزش باليني از ديدگاه دانشجويان دانشكده دندانپزشكي رفسنجان بود. روش‌ها: اين مطالعه توصيفي- تحليلي و مقطعي، روي 108 نفر دانشجويان سال‌هاي چهارم، پنجم و ششم دانشكده دندانپزشكي رفسنجان در سال 1400 به روش سرشماري انجام شد. 89 نفر پرسشنامه‌ها را برگرداندند. داده‌ها از طريق پرسشنامه جمع‌آوري و با نرم‌افزار SPSS تجزيه و تحليل شدند. پرسشنامه شامل سوالات دموگرافيك و 26 سوال در پنج بعد كيفيت آموزشي با مقياس ليكرت بود. حداقل نمره 26 و حداكثر 130 است. توصيف داده‌ها با آمار توصيفي و تحليل كيفيت آموزشي بخش‌هاي باليني با توجه توزيع نرمال داده‌ها با آمار تحليلي پارامتريك (آنووا، تي‌تست و پيرسون) انجام شد (0.05=α). يافته‌ها: ميانگين سني دانشجويان 2±23.83، 49 نفر دختر و 40 نفر پسر بودند. ميانگين نمرات نشان داد مهم‌ترين و بي‌اهميت‌ترين عامل مؤثر در كيفيت آموزش باليني به ترتيب مربوط به حيطه‌هاي برخورد با دانشجو و ارزيابي بود. بخش جراحي بيشترين كيفيت و بخش ترميمي كمترين كيفيت در مقايسه بخش‌هاي باليني داشتند. بر اساس آزمون پيرسون بين سال ورودي دانشجويان با كيفيت باليني هر يك از بخش‌ها رابطه معناداري وجود نداشت (0.005 P-Value ). نتيجه‌گيري: از راهكارهاي مهم در افزايش سطح كمي و كيفي كاركرد بخش‌هاي باليني دندانپزشكي، شناخت و آگاهي مسئولان دانشكده از ميزان كيفيت آموزش باليني بخش‌هاي گوناگون است. پيشنهاد مي‌گردد با بررسي مستمر وضع موجود و تحليل مسائل و شناسايي مشكلات سبب ارتقاء كيفيت آموزش شوند.