مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان ذهن‌آگاهي بر درد مزمن در افراد مبتلا به سوء مصرف مواد مخدر

مقدمه: تجربه درد علاوه بر اينكه مي ‌تواند انگيزه مصرف مواد مخدر باشد، همچنين در مرحله درمان و پس از درمان نيز مي ‌تواند عاملي جهت مصرف دوباره مواد مخدر باشد. هدف: هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان ذهن ‌آگاهي بر درد مزمن در افراد مبتلا به سوء مصرف مواد مخدر بود. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي ﺑﺎ ﻃﺮح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و ﮔـﺮوه ﻛﻨﺘﺮل با پيگيري يك ماهه بود. جامعه آماري شامل افراد مبتلا به سوء مصرف مواد مخدر مراجعه كننده به كلينيك‌هاي ترك اعتياد شهر اراك در سال ۱۴۰۰ بود. با روش نمونه گيري در دسترس، ۶۰ نفر انتخاب و در گروه هاي آزمايش و گواه (هر گروه ۲۰ نفر) به صورت تصادفي جايدهي شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تجديد نظر شده درد مك ‌گيل (۲۰۰۹) بود. درمان ذهن ‌آگاهي در ۸ جلسه (هر جلسه ۹۰ دقيقه) و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد نيز در ۸ جلسه (هر جلسه ۹۰ دقيقه) اجرا شد. جهت تحليل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ و تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته ها: نتايج تحليل كوواريانس براي درد مزمن در مرحله پس آزمون و پيگيري تفاوت معناداري را نشان داد (۰/۰۰۱=P). هر دو درمان بر بهبود درد مزمن اثربخشي چشمگيري داشت و اين اثربخشي براي گروه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بيشتر بود (۰/۰۱=P). نتيجه ‌گيري: درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در مقايسه با ذهن آگاهي اثربخشي بيشتري بر بهبود درد مزمن نشان داد؛ بنابراين استفاده از درمان مبتني بر پذيرش و تعهد جهت بهبود درد مزمن در افراد مبتلا به سوء مصرف مواد مخدر توصيه مي ‌شود.