اثربخشي دستورالعمل‌هاي شناختي كانون توجه و آرايش تمرين بر عملكرد شناختي مردان سالمند

مقدمه: مهارت ‌هاي شناختي- حركتي بخش گسترده اي از زندگي انسان را تشكيل مي‌دهد و سال‌هاي زيادي است كه دانشمندان براي شناسايي عوامل تأثيرگذار بر آن‌ها تلاش مي‌كنند. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي دستورالعمل‌هاي شناختي كانون توجه و آرايش تمرين بر عملكرد شناختي مردان سالمند بود. روش: پژوهش حاضر به روش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون و ۴ گروه آزمايشي بود. تعداد ۶۰ سالمند مرد شهر اهواز با دامنه سني ۸۰-۶۰ سال به روش نمونه‌گيري داوطلبانه در سال ۱۴۰۰ انتخاب و به‌طور تصادفي در چهار گروه تجربي (تمرين متغير- توجه دروني، متغير- بيروني، ثابت- بيروني، ثابت- دروني) قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده هدف دارت روي ديوار بود. گروه هاي تحقيق ۱۰ جلسه و هر جلسه به اجراي ۳ بلوك ۱۰ كوششي پرداختند. پس‌آزمون ۴۸ ساعت بعد از آخرين جلسه تمريني گرفته شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس يك‌راهه و تحليل واريانس مركب با اندازه‌گيري مكرر تحليل شد. يافته ها: نتايج نشان داد در مرحله پس‌آزمون تفاوت معناداري بين گروه‌ها وجود دارد (F=۱۱/۴۳ ،P=۰/۰۰۱). نتايج آزمون توكي براي بررسي تفاوت‌ها نشان داد تفاوت معناداري بين گروه تمرين متغير- توجه بيروني با گروه‌هاي تمرين متغير- توجه دروني (P=۰/۰۱۱)، تمرين ثابت- توجه بيروني (P=۰/۰۰۱) و تمرين ثابت- توجه دروني (P=۰/۰۰۱) وجود دارد. بين ساير گروه‌هاي تحقيق تفاوتي مشاهده نشد. نتيجه گيري: براساس نتايج تحقيق، گروه تمرين متغير- توجه بيروني عملكرد بهتري نسبت به ساير گروه‌ها داشتند. با توجه به عملكرد شناختي بهتر گروه تمرين متغير- توجه بيروني، لذا به مربيان و متخصصان سالمند پيشنهاد مي ‌شود در طراحي‌هاي تمريني خود از مزيت تركيبي اين دو روش استفاده نمايند.