تأثير دماي سطح زمين حسگر ماديس در تخمين تبخير و تعرق مرجع روزانه در دو اقليم متفاوت

برآورد تبخير و تعرق مرجع (ET0) يك نياز اساسي در مديريت آب كشاورزي است. بااين‌حال، فقدان داده‌هاي هواشناسي لازم، تخمين ET0 را با استفاده از روش فائو-پنمن-مانتيث در مناطق وسيع‌تر دشوار كرده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسي تخمين تبخير و تعرق مرجع روزانه در دو اقليم تبريز و رشت، بر اساس دماي سطح زمين سنجنده ماديس (LST) بدست آمده از تصاوير ماهواره‌اي است. بر اساس دو مدل جنگل تصادفي (RF) و جنگل تصادفي بهينه‌شده با الگوريتم ژنتيك (GA-RF) براي تخمين مقادير ET0 استفاده شده است. پارامترهاي مورد استفاده در هر دو ايستگاه شامل تركيب پارامترهاي دماي سطح زمين روزانه (LSTday)، دماي سطح زمين شبانه (LSTnight) و ميانگين دماي سطح زمين در شب و روز (LSTmeant) است. نتايج نشان داد كه LSTmeant توانايي مناسبي در تخمين ET0 در هر دو ايستگاه دارد. در ايستگاه تبريز با اقليم نيمه‌خشك، مدل GA-RF-7 با 0.516=RMSE و در ايستگاه رشت با اقليم بسيار مرطوب، مدلGA-RF-5  با  0.868=RMSE بهترين عملكرد را در بين مدل‌هاي مورد مطالعه داشتند. همچنين، ارزيابي‌ها نشان داد كه دماي سطح زمين شبانه به‌اندازه دماي سطح زمين روزانه اهميت داشته و با تركيب اين دو پارامتر نتايج رضايت‌بخشي حاصل شد.