راهكارهاي كاهش تقاضاي القايي در نظام سلامت: يك مرور حيطه‌اي

مقدمه: تقاضاي القايي عبارت است از ارائه مراقبت يا خدمت غير ضروري به بيماران و مراجعين نظام سلامت با اعمال قدرت و سفارش افراد متخصص. تقاضاي القايي باعث افزايش هزينه هاي سلامت و كاهش كارايي نظام سلامت مي شود. بنابراين، پژوهش حاضر با هدف شناسايي راهكارهاي كاهش تقاضاي القايي در نظام سلامت انجام شد. روش ها: اين مطالعه با روش مرور حيطه اي انجام شد. كليه مقالات منتشر شده در زمينه راهكارهاي كاهش تقاضاي القايي در نظام سلامت تا 22 بهمن 1401 خورشيدي در نه پايگاه داده اي و موتور جستجوگر Google Scholar جستجو و جمع آوري شدند. در نهايت، تعداد 36 مقاله مناسب انتخاب شد. داده ها با روش تحليل موضوعي با استفاده از نرم افزار MAXQDA10 تحليل شد. يافته ها: تعداد 44 راهكار براي كاهش تقاضاي القايي در نظام سلامت شناسايي شد. اين راهكارها در سه سطح كلان (نظام سلامت)، مياني (سازمان هاي بهداشتي و درماني) و خرد (ارائه كنندگان و گيرندگان خدمات سلامت) گروه بندي شدند. اجراي نظام ارجاع، به كارگيري راهنماهاي باليني، اصلاح روش پرداخت به ارائه كنندگان خدمات سلامت، تعيين سقف تعداد خدمات براي پزشكان، رعايت اخلاق پزشكي از طرف ارائه كنندگان خدمات سلامت، آموزش ارائه كنندگان و گيرندگان خدمات سلامت و نظارت و كنترل وزارت بهداشت از پرتكرارترين راهكارهاي كاهش تقاضاي القايي در نظام سلامت در مطالعات قبلي بود. نتيجه گيري: تقاضاي القايي براي كالاها و خدمات سلامت، ماهيتي پيچيده دارد و در اثر رفتارهاي سياستگذاران و مديران سلامت، ارائه كنندگان و دريافت كنندگان خدمات سلامت و در نهايت، پرداخت كنندگان هزينه خدمات سلامت ايجاد مي شود. بنابراين، راهكارهاي كاهش تقاضاي القايي بايد در سه سطح نظام سلامت، سازمان هاي بهداشتي و درماني و ارائه كنندگان و گيرندگان خدمات سلامت به طور سيستمي بكار گرفته شوند تا نتايج بهتري داشته باشند.