ارزشيابي اثر آموزش مبتني بر شبكه مجازي بر تاب‌آوري و بار مراقبتي والدين كودكان مبتلابه سرطان

زمينه و هدف: اكثر والدين كودكان مبتلابه سرطان بارمراقبتي را تجربه مي كنند. از طرفي افزايش تاب آوري خانواده مي تواند سطح بارمراقبتي را كاهش دهد. هدف اصلي اين مطالعه تعيين اثربخشي آموزش مبتني بر شبكه مجازي بر تاب آوري و بار مراقبتي والدين كودكان مبتلابه سرطان است. روش بررسي: اين مطالعه يك پژوهش از نوع پيش آزمون و پس آزمون تك گروهي بود. 50 نفر از والدين كودكاني كه به مراكز منتخب مراجعه مي كردند، به روش نمونه گيري مستمر، انتخاب شدند. بازه زماني نمونه گيري از مهر تا اسفند 1399 بود. ابزار گردآوري داده ها، شامل اطلاعات جمعيت شناختي، مقياس تاب آوري و مقياس بار مراقبتي بود. آموزش تاب آوري به مدت 4 هفته ازطريق يك شبكه اجتماعي مجازي برگزار شد. يك ماه پس از انجام مداخله، پس آزمون گرفته شد. تحليل داده ها بااستفاده از آمار توصيفي و استنباطي (تي زوجي) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. يافته ها: ميانگين تاب آوري قبل از مداخله 21/84±50/32 و بعد از مداخله 9/16±78/24 نشان دهنده افزايش معنادار ميانگين نمره كسب شده بعد از مداخله بود (0/001 P). همچنين ميانگين بارمراقبتي كل قبل از مداخله(18/17±57/18) و بعد از مداخله (7/45±24/02) نشان دهنده كاهش معنادار ميانگين نمره كسب شده بعد از مداخله بود (0/001 P). نتيجه گيري: برنامه آموزشي مبتني بر شبكه مجازي باعث افزايش تاب آوري والدين كودكان مبتلابه سرطان مي شود. كاربرد برنامه هاي آموزشي مبتني بر شبكه هاي اجتماعي كه قابليت اجرايي بالايي دارند، به منظور افزايش تاب آوري و كاهش بار مراقبتي والدين و به ويژه والدين كودكان مبتلابه سرطان، بايد مدنظر مديران پرستاري قرار گيرد.