دانش، نگرش و عملكرد افراد مبتلا به ديابت در رابطه با بيماري كوويد-19

زمينه و هدف با وجود آنكه بيماري كوويد-19 مي تواند افراد را در گروه هاي مختلف سني تحت تأثير قرار دهد، شرايط ازنظر ميزان مواجهه و شدت عوارض در مبتلايان به ديابت به مراتب بيشتر از جمعيت عمومي است. مطالعه حاضر با هدف تعيين دانش، نگرش و عملكرد افراد مبتلا به ديابت در رابطه با بيماري كوويد-19 در مراكز آموزشي درماني منتخب وابسته به دانشگاه علوم پزشكي ايران در سال 1400 انجام شد. روش بررسي اين مطالعه يك پژوهش توصيفي مقطعي است كه 384 بيمار مبتلا به ديابت نوع 1 و 2 مراجعه كننده به بيمارستان هاي فيروزگر و حضرت رسول (ص) تهران در بازه زماني آذر سال 1400 تا خرداد سال 1401 در آن شركت داشتند. روش نمونه گيري به صورت مستمر و ابزارهاي استفاده شده شامل فرم اطلاعات جمعيت شناختي و پرسش نامه دانش، نگرش و عملكرد طراحي شده توسط هنرور و همكاران بود. تجزيه و تحليل داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 16 و آمار توصيفي ( فراواني مطلق و نسبي، ميانگين و انحراف معيار) و استنباطي (آزمون تي مستقل، تحليل واريانس يك طرفه و آزمون همبستگي پيرسون) انجام شد. يافته ها براساس نتايج حاصل از اين پژوهش، ميانگين سني مشاركت كنندگان 40/11 سال با انحراف معيار 15/20 سال بود. 94/8 درصد مشاركت كنندگان دانش متوسط و كافي را در رابطه با كوويد-19 داشتند. ميانگين نمره نگرش در اين بيماران 4/89±30/90 و در سطح متوسط به بالا برآورد شد. سهم افراد داراي عملكرد ضعيف نسبت به كوويد-19صرفاً 1/3 درصد بود. در اين مطالعه، بين وضعيت تأهل ( 0/006=P) و وضعيت اشتغال (0/001 P) با ميانگين دانش بيماران، ارتباط معنادار آماري مشاهده شد (0/05 P). علاوه براين بين تحصيلات افراد با ميانگين نگرش (0/015=P) و همچنين بين متغيرهاي جنسيت (0/010=P)، وضعيت تأهل (0/001=P) و نوع ديابت ( 0/001 P) با عملكرد افراد، ارتباط معنادار آماري وجود داشت. همچنين بين مدت زمان ابتلا به بيماري با نگرش (0/027 P) و با دانش افراد (0/001 P) در مورد كوويد-19 ارتباط معني دار آماري وجود داشت. نتيجه گيري سطح دانش، نگرش و عملكرد مبتلايان به ديابت درباره بيماري كوويد-19، در اين مطالعه در سطح مطلوبي قرار داشت. اين نتيجه، به منزله تأييدي براي موفقيت اقدامات انجام شده در راستاي آموزش اين دسته از بيماران توسط دستگاه هاي مسئول نظير مراكز بهداشتي درماني و رسانه هاست و ضرورت افزايش سواد سلامت افراد جامعه به ويژه در شرايطي نظير همه گيري ها را بيش از پيش آشكار مي كند.