ارتباط خودكارآمدي مادران با رفتارهاي ارتقادهنده سلامتي در دختران آنان در شهر شيراز

زمينه و هدف وجواني دوره اي است كه در آن افراد در معرض خطر بسياري از رفتارهاي تهديد كننده سلامتي مانند افزايش مصرف غذا، كاهش فعاليت بدني و افزايش آسيب پذيري رشدي هستند كه مي تواند تهديدي براي سلامت آينده آنها باشد. مشاوره و تغيير رفتارهاي ناسالم آنها مي تواند جنبه هاي مختلف سلامت آنها از جمله سلامت روحي و جسمي را بهبود بخشد. اين مطالعه با هدف تعيين رابطه بين خودكارآمدي مادران و رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت دختران نوجوان خود در شهر شيراز انجام شد. روش بررسي در اين مطالعه، شركت كنندگان 384 دانش آموز دختر دبيرستاني (ترم دوم) و مادرانشان در شهر شيراز در سال 1397 بودند. مادران مقياس خودكارآمدي عمومي شرر و دخترانشان پرسش نامه سبك زندگي ارتقادهنده سلامت واكر (HPLPII) را تكميل كردند. براي تجزيه وتحليل آماري از آزمون همبستگي پيرسون يا اسپيرمن و آزمون تي در نسخه 22 نرم افزار SPSS استفاده شد. يافته ها ميانگين نمره پرسش نامه سبك زندگي ارتقادهنده سلامت واكر دختران 15/97±169/29 بود. ميانگين نمره خودكارآمدي مادران 5/77±46/66 بود. نتايج آزمون همبستگي پيرسون نشان داد نمرات خودكارآمدي مادران با رفتارهاي ارتقادهنده سلامت دختران و حيطه هاي آن همبستگي مستقيم و معنا دار دارد (r=0/556 و P 0/05). نتيجه گيري بين خودكارآمدي مادران و رفتارهاي ارتقادهنده سلامت دخترانشان رابطه مستقيم معناداري وجود دارد. باتوجه به اهميت رفتارهاي ارتقادهنده سلامت و تأثير خودكارآمدي و شرايط زندگي بر اين رفتارها، تدوين راهكارهايي براي بهبود سبك زندگي و رفتارهاي سالم افراد ضروري است. به سياستگذاران نظام سلامت توصيه مي شود با استفاده از برنامه هاي فرهنگي و آموزشي، خود كارآمدي مادران را ارتقا دهند.