بررسي ارتباط تيپ‌هاي شبانه روزي و نوبت كاري با فرسودگي شغلي در پرستاران در بخش‌هاي مراقبت از بيماران مبتلا به كوويد-19

مقدمه: فرسودگي شغلي منجربه نتايج جسمي و روانشناختي نامناسب و نهايتا ترك شغل بخصوص در زمان بحران هاي سلامت جامعه و پاندمي بيماري هاي مسري همچون كرونا است .  از طرفي شيفت هاي چرخشي يكي از مهمترين  عواملي استرس زا در مشاغل با نوبت كاري است در اين مشاغل سيكل خواب و بيداري تحت تاثير قرار مي گيرد و تيپ هاي شبانه روزي صبحگاهي / عصرگاهي كه از ويژگي هاي فردي است ارتباط مستقيمي با اين سيكل دارد. روش كار: اين پژوهش به‌صورت مقطعي، از نوع همبستگي- توصيفي بود كه تعداد 130 نفر از پرستاران شاغل در بخش هاي بيماران مبتلا به  كويد- 19  بيمارستان خرم آباد به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و براساس معيار ورود به مطالعه واردشدند. شركت كنندگان فرم اطلاعات جمعيت شناختي، پرسشنامه صبحگاهي– عصرگاهي (MEQ) پرسشنامه فرسودگي شغلي مسلچ را تكميل كردند داده‌هاي جمع‌آوري‌شده، توسط نرم‌افزار آماري SPSS، نسخه 16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: اكثر نمونه ها زن و ميانگين و انحراف معيار سني آنان 36/75±8/60 سال  بود. نتايج نشان داد كه ميانگين نمره فراواني و شدت فرسودگي در بعد خستگي هيجاني ( به ترتيب 12/30±27/77 و 32/82±8/59) و در ابعادشخصيت زدايي (4/88±15/64 و 1905±7/22) در حد بالا و در بعد موفقيت يا كاميابي شخصي 24/58±5/14 و 10/61±32/98) در حد متوسط بود.  نتايج ارتباط معناداري بين ابعاد فراواني و شدت فرسودگي شغلي پرستاران با تيپ شبانه روزي آنان نشان نداد اما  ميانگين امتياز ابعاد فراواني و شدت فرسودگي شغلي در پرستاراني كه انطباق شيفت كاري و تيپ شبانه روزي نداشتند بطور معناداري بيشتر از پرستاراني بود كه اين انطباق را داشتند (P 0.05). نتيجه گيري: در اين مطالعه پرستاران در بخش مراقبت از بيماران كرونا داراي سطح بالايي از فرسودگي شغلي بودند و  عدم انطباق نوبت كاري با تيپ شبانه روزي همراه با فرسودگي شغلي بيشتر در پرستاران بود. بنابراين پيشنهاد مي شود در زمان  چينش نوبت كاري به انطباق تيپ شبانه روزي آنان بخصوص در بحرانهاي سلامت جامعه و شيوع  پاندمي بيماري هاي خاص كه همراه با افزايش فشار كاري پرستاران است توجه شود.