عوامل مرتبط با فرسودگي شغلي پرستاران در همه گيري كوويد-19 و راهكار‎‎هاي مديريت آن: يك مطالعه مروري

مقدمه: همه‎گيري كوويد-19، يك سناريوي بي‎سابقه براي همه كشورها است. در اين بيماري اهميت و نقش پرستاران به دليل تماس طولاني‎مدت با بيماران بسيار مهم است. در همه‎گيري كرونا، پرستاران در معرض فرسودگي‎شغلي كه به معناي خستگي فيزيكي، هيجاني و رواني به‎سبب قرارگرفتن طولاني مدت در موقعيت كار سخت مي‎باشد، قرار دارند. مقاله حاضر با هدف تعيين عوامل موثر برفرسودگي شغلي پرستاران در دوران كوويد-19، راهكارهاي مقابله با آن و موانع موجود در انجام مداخلات تنظيم شده‎است. روش: مطالعه حاضر از نوع مروري نقلي بوده  كه از طريق جستجوي آنلاين در پايگاه‎هاي اطلاعات علمي PubMed، direct Science، Web of science و ISI در بازه زماني 2019 تا 2022 با استفاده از كليدواژه هاي Burnout، Nurses ،Epidemic وCovid-19  (فرسودگي‎شغلي، پرستاران، همه‎گيري، كوويد-19) به زبان انگليسي و با استفاده از عملگرهاي بولين بدست آمده است. همچنين جستجو در موتور جستجوي  Google Scholar به انگليسي انجام شد. معيار ورود شامل مطالعاتي بود كه به عوامل مرتبط با فرسودگي شغلي و راهكارهاي آن پرداخته بودند. معيار‎هاي خروج شامل عدم دسترسي به مقاله كامل بوده است. جهت تحليل و دسته بندي داده ها از يك جدول استخراج داده استفاده شد. يافته ها: با گسترش بيماري كوويد-19، فرسودگي شغلي پرستاران بيشتر شده‎است. يافته هاي مقاله در سه دسته عوامل موثر بر فرسودگي‎شغلي پرستاران در دوران كوويد 19، مداخلات مؤثر براي مقابله با فرسودگي شغلي، و موانع موجود در انجام مداخلات تنظيم شده‎است. نتيجه گيري: طبق مطالعات، فرسودگي‎شغلي در پرستاران زن بيشتر است و با متغير‎هايي مانند، استرس، حجم كار، كمبود تجهيزات حفاظت فردي، مشكلات محيطي بيمارستان‎ها و نگراني خطر انتقال بيماري رابطه مستقيم دارد. برنامه‎ريزي دقيق و آمادگي دولت‎ها و سيستم‎هاي بهداشتي، آموزش، ارائه برنامه هاي روانشناسي مناسب، آموزش از راه دور، برنامه هاي تاب آوري، حمايت خانوادگي و مشاركت پرستاران هنگام اتخاذ سياست ها راهكار‎‎هاي مناسبي براي مواجهه با فرسودگي شغلي پرستاران است. مواردي مانند برچسب ناقل بيماري، ترس، عدم اطمينان موانعي براي انجام مداخلات هستند.